Cieniowane Poddanie Alicji

Ogród zawsze był jej sanktuarium, ale tej nocy, gdy zmierzch wylewał się w cienie, Alice siedziała samotnie na kamiennej ławce, z blokiem szkicowym na kolanach. Powietrze gęste było od zapachu kwitnącego jaśminu i wilgotnej ziemi, ciężki perfum, który mieszał się z słonym, delikatnym śladem jej skóry niesionym przez bryzę. Patrzyłem z arkady, ukryty za pnącymi różami, ich kolczaste pnącza ocierały się o moje rękawy jak szeptane ostrzeżenia, oddech uwiązł mi w gardle na widok jej postaci. Jej karmelowa afro łapała ostatnie bursztynowe światło, oprawiając porcelanową twarz w dzikim objętości, każdy lok buntowna spirala, która zdawała się pulsować jej wewnętrznym ogniem, jadeitowe oczy zmrużone w zaciętym skupieniu. Rysowała siebie – nie jako pewną siebie modelkę, jaką znałem, ale w pozach, które kiedyś narzucałem, podatne linie śledzące krzywiznę jej klepsydry, łuk pleców, przechylenie bioder. Prawie czułem grafitowy pył osiadający na jej palcach, cichy szelest ołówka na papierze dudnił mi w głowie, gdy wyobrażałem sobie jej rękę poruszającą się z tą samą precyzją, jaką kiedyś używała, by mnie prowokować. Każdy pociągnięcie zdawało się zdzierać jej figlarną zbroję, odsłaniając kobietę walczącą z pragnieniami, których nie wypowiedziała, brwi lekko zmarszczone, wargi ściśnięte w cichym rozterce. Puls mi przyspieszył; to nie był przypadek, żadne zwykłe wieczorne marzenie. Przyszła tu sama, zapraszając duchy naszej ostatniej konfrontacji, wspomnienie jej ciała ugiętego pod moją wolą, śmiechu przechodzącego w sapanie pod moim dotykiem. A teraz, gdy ołówek zawisł nad zacienionym udem, końcówka unosząca się, jakby głaskała wyobrażoną skórę, poczułem pociąg – nieuniknioną kolizję, która rozbije ciszę i rozpali nas oboje. Gorąco zakotłowało się nisko w brzuchu, znajomy ból, który jej obecność zawsze przywoływała, jej samotność cicha syrena. Co ustąpi tej nocy pod moim spojrzeniem? Czy jej jadeitowe oczy spotkają moje z iskrą buntu, by tylko zmięknąć w poddanie, którego pragnąłem, jej blok szkicowy stając się mapą jej niewypowiedzianych tęsknot? Wszedłem...