Rozliczenie Alicji nad Brzegiem Rzeki

Delikatne pluskanie Arno o kamienny wał było jedynym dźwiękiem, który mógł przebić mgłę mojej koncentracji, rytmiczny szept, który ukołysnął mnie w trans tworzenia, z rękami zanurzonymi po łokcie w chłodnej, uległej glinie, gdy formowałem wizje z pamięci. Aż usłyszałem jej głos, który przeciął to jak nagły powiew niosący zapach dzikiego jaśminu z brzegów rzeki. Alice Bianchi stała w drzwiach mojego prowizorycznego warsztatu nad rzeką, ten karmelowy afro łapiący złote światło przefiltrowane przez liście topoli, każdy lok kaskada ciepłego słońca, która sprawiała, że moje palce swędziały, by je obrysować, jej jadeitowe oczy wpięte w moje z tym figlarnym wyzwaniem, które znałem aż za dobrze, spojrzeniem, które zawsze rozwalało mi koncentrację i budziło coś pierwotnego w głębi brzucha. Trzymała mój szkic w swoich porcelanowych dłoniach, ten, który naszkicowałem podczas naszej ostatniej gorącej wymiany zdań o zlecenie, papier teraz lekko pognieciony, z bladym odciskiem jej uścisku, jakby trzymała go blisko serca w drodze tutaj. „Matteo” – powiedziała, jej włoski akcent owijający moje imię jak dym, zmysłowy i zalegający, przywołujący wspomnienia nocnych kłótni w jej pracowni, gdzie słowa zamieniały się w dotyk – „myślisz, że możesz mnie uchwycić na papierze, nie zapracowując się na to najpierw?”. Odłożyłem narzędzie umazane gliną, mokre plaśnięcie na blacie warsztatu odbiło się echem, czując już to pociągnięcie, ten magnetyczny przyciągający nas magnes, który nie miał nic wspólnego ze sztuką, a wszystko z ogniem, który w niej rozpaliła, płomieniem, który tlił się od naszego pierwszego spotkania na galerii we Florencji, jej śmiech przecinający tłum jak wołanie syreny. Mgła rzeki wiła się wokół jej nóg, wilgotniejąc rąbek sukienki na ramiączkach, drobne kropelki zbierały się jak klejnoty na szarej tkaninie, i zastanawiałem się, jak długo jeszcze będziemy krążyć wokół siebie, zanim tama pęknie, mój umysł błyskając obrazem jej ciała przyciśniętego do mojego w skradzionych chwilach, gorąco jej skóry kontrastujące z chłodnym toskańskim...