Kulminacja Cienistej Dominacji Eleny

Ukryta grota skrywała się głęboko w klifach, sekretne sanktuarium, gdzie Morze Śródziemne szumiało o skały o ostrych krawędziach, a starożytne pnącza wiły się jak kończyny kochanków nad wejściem. Światło księżyca sączyło się przez szczeliny w kamiennym suficie, rzucając eteryczne srebrne promienie, które tańczyły na powierzchni krystalicznego basenu pośrodku. Powietrze było gęste od zapachu soli i dzikiego jaśminu, ciężkie od obietnicy i niebezpieczeństwa. Elena Petrova stała na brzegu wody, jej platynowe blond włosy proste i długie, opadające jak jedwabny welon na plecy. W wieku 23 lat rosyjska piękność uosabiała elegancję i tajemnicę, jej lodowoniebieskie oczy błyszczały drapieżną alureą, jasna blada skóra lśniła w księżycowym świetle. Jej szczupła sylwetka mierząca 5'6" była ubrana w przezroczystą czarną suknię, która przylegała do owalnej twarzy i średnich piersi, sugerując atletyczną grację pod spodem. Victor Lang wkroczył do groty, jego szerokie ramiona napięte, ciemne oczy przeszukiwały cienie. Przyszedł sam, zwabiony enigmatyczną wiadomością Eleny obiecującą prawdę o zniknięciu jej zmarłego męża. Ale gdy wyszedł zza zasłony pnączy, zamarł. Tam była ona, Elena, gotowa jak syrena, jej usta wygięły się w znającym uśmiechu. Za nią z mroku wyłonili się Marco Rossi i Isabella Conti — włoska swada Marca widoczna w przylegającej koszuli, krągła forma Isabelli owinięta w czerwoną suknię podkreślającą oliwkową skórę. Powietrze trzeszczało od niewypowiedzianych gróźb i pożądań. Głos Eleny odbił się miękko: „Witaj, Victorze. Ukrywałeś sekrety dość długo”. Jej słowa zawisły w wilgotnym powietrzu, budując niewidzialną sieć napięcia. Serce Victora waliło; wyczuwał pułapkę, a jednak jego wzrok zatrzymywał się na formie Eleny, na tym, jak suknia szeptała po jej szczupłym ciele. Grota zdawała się zamykać, pnącza szumiały cicho, jakby żywe, wciągając ich wszystkich w swoje cieniste panowanie. Obecność Eleny dominowała, jej tajemnicza alura ciągnęła za nici ich losów, obiecując objawienia, które zrujnują i uwiodą po równi. Buty Victora zachrzęściły na omszałym kamieniu, gdy posuwał się naprzód,...