Burzowa Iskra Hany

Wiatr wył jak bestia spuszczona z łańcucha, gdy nasza mała ekipa badawcza zebrała się na skalistym brzegu odległego laboratorium nad wybrzeżem na surowej Wyspie Jeju w Korei Południowej. Ciemne chmury kotłowały się nad głowami, obiecując tę dziwną burzę, o której meteorolodzy ledwo ostrzegli. Ja, dr Elias Thorne, biolog morski z Anglii na urlopie naukowym, poprawiłem swój skafander, czując słony spray szczypiący twarz. Ale moje oczy przyciągała ona — Hana Jung, nasza 21-letnia główna nurkini, pełna gracji nawet w chaosie. Jej długi ciemny bob idealnie oprawiał owalną twarz, pasma smagały dziko, a jednak jakoś podkreślały pewną siebie postawę. Z ciepłą opaloną skórą lśniącą w szarym świetle i ciemnobrązowymi oczami ostrymi z skupienia, emanowała ciepłem, które przecinało chłód. Hana kierowała ekipą z naturalnym autorytetem — mną, Kai Lee, naszym specjalistą od techniki, i Leną Kim, analityczką danych. „Sprawdzenie sprzętu, wszyscy. Badamy rafę, zanim to się rozszaleje”, zawołała, jej głos pewny, ciepły jak ogień w kominku. Smukła przy wzroście 168 cm, jej atletyczna forma poruszała się z drapieżną elegancją w obcisłym czarnym skafandrze, który opinał średnie cycki i wąską talię. Nie mogłem nie podziwiać, jak ucieleśniała pewność siebie, każde jej gest pewny, a jednak zapraszający. Gdy zanurzyliśmy się w burzliwych wodach, wściekłość sztormu narastała. Hana prowadziła nurkowanie, jej sylwetka śmigała między koralami jak syrena. Ale wtedy uderzyła rogue fala, potworna i nieprzewidziana, pchając ją ku ostrym skałom. Serce mi podskoczyło. Bez namysłu popędziłem przez prąd, złapałem ją za ramię w ostatniej chwili, pociągnąłem z powrotem do bezpieczeństwa. Wypłynęliśmy dysząc, jej ciało przyciśnięte do mojego na fali, ciemnobrązowe oczy wpiły się w moje z mieszanką wdzięczności i czymś elektryzującym, niewypowiedzianym. Ekipa gramoliła się na brzeg, gdy grom trzasnął, zamykając nas w laboratorium na noc. Ten moment, jej ciepły oddech na mojej szyi pośród adrenaliny, rozpalił coś pierwotnego. Uwięzieni przez sztorm, powietrze między nami zgęstniało...