Wspólne Płomienie Hany na Balkonie

Światła weneckiego festiwalu migały poniżej balkonu jak rozsypane gwiazdy, ale tu na górze fale miodowych włosów Hany łapały blask księżyca, jej figlarny uśmiech obiecywał sekrety. Ja, Lorenzo, poczułem pociąg, gdy cień Sophii zbliżył się nieproszony, wbijając się w naszą prywatną pożogę, czyniąc ją dzikszą, ryzykowniejszą – z paparazzi czającymi się w tłumie poniżej. Nocne powietrze w Wenecji gęste było od zapachu słonej wody i odległych fajerwerków z festiwalu na dole. Stałem na wielkim balkonie pałacu mojej rodziny, kamień chłodny pod dłońmi, gdy ściskałem kutą żelazną balustradę. Hana Nakamura wymknęła się z poddania w gondoli poprzedniej nocy, jej drobna sylwetka zniknęła w kanałach jak sen, ale dziś wróciła, zwabiona notką, którą zostawiłem: „Pożoga na balkonie, północ. Podziel się płomieniami”. Jej ramienne fale miodowych brązów podskakiwały, gdy wspinała się po spiralnych schodach, ten perlisty śmiech echo cichutko. Przy 160 cm była wizją w czerwonej jedwabnej sukience opinającej jej drobną szczupłą figurę, jej jasna porcelanowa skóra lśniła w świetle latarni. „Lorenzo!” zachichotała, rzucając ramiona na moją szyję, jej ciemnobrązowe oczy iskrzyły psotą. „Wy Włosi i wasze dramatyczne zaproszenia. Co dziś płonie?” Przyciągnąłem ją blisko, wciągając słodki zapach jaśminu zmieszany z wilgocią nocy. Serce mi waliło – paparazzi roiło się na piazza poniżej, ich aparaty głodne skandalu podczas festiwalu. Jeden zły ruch i nagłówki wrzeszczałyby. Ale figlarność Hany mnie rozbroiła. „Ty, amore”, mruknąłem, dłonie ślizgające się po jej wąskiej talii. „Po wczoraj nie mogłem czekać”. Jej okrągła buzia rozjaśniła się, urocza i drażniąca, gdy wtuliła się we mnie, nieświadoma lub olaająca ryzyko. Całowaliśmy się powoli, jej miękkie wargi smakujące prosecco, budując napięcie jak rosnąca muzyka festiwalu. Jej palce splatały się w moich włosach, ciągnąc głębiej, ale wtedy – szelest z cieni. Sophia Lauro wyłoniła się, jej włoski ogień dorównywał iskrze Hany, długie czarne włosy oprawiały śmiałe rysy. „Przeszkadzam?” zamruczała, oczy śmigające między nami. Hana...