Winnica Hannah i splątane pnącza

Słońce zniżało się nad winnicą, rzucając złote światło na elektrycznie niebieskie włosy Hannah Miller, kiedy się śmiała, jej piwne oczy wpiły się w moje z iskrą obiecującą więcej niż tylko wycieczki po posiadłości. W tej odludnej kryjówce w stodole, z dala od ciekawskich oczu, jej figlarna energia stała się elektryzująca, wciągając mnie w splątanie pnączy i pragnień, którym nie mogłem się oprzeć. Winnica rozciągała się jak morze szmaragdowych fal pod późnopopołudniowym słońcem, rzędy splątanych pnączy ciężkich od obietnicy. Elias mamrotał o jakości gleby i prognozach plonów, jego głos brzęczał jednostajnie, gdy zwiedzaliśmy posiadłość. Ale moja uwaga była skupiona na Hannah Miller, młodej agentce nieruchomości, której elektrycznie niebieskie włosy łapały światło jak flara sygnałowa. Poruszała się z tą lekką energią, figlarną i przyjazną, wskazując z uśmiechem starą stodołę na skraju posesji, co przyspieszyło mi puls. "To stara stodoła na siano," powiedziała, jej piwne oczy spotkały moje o ułamek za długo. "Idealna na przechowywanie albo... prywatne imprezy." Jej głos zniżył się na ostatnich słowach, drażniąc, i poczułem, jak powietrze między nami gęstnieje. Elias był z przodu, bazgroląc notatki, nieświadomy. Tańczyliśmy wokół tego od początku pokazu – kradzione spojrzenia, jej dłoń muskająca moją, gdy podawała broszurę. Była profesjonalna, jasne, ale ta atletyczna smukła sylwetka w białej letniej sukience opinała jej krągłości akurat tyle, by rozmazać granice. Podszedłem bliżej, gdy Elias powędrował w stronę głównego domu. "Prywatne imprezy, co?" mruknąłem cicho. Zaśmiała się, ten jasny, energiczny dźwięk odbił się miękko od drewnianych belek, gdy wślizgnęliśmy się w cień stodoły. Zapach siana i ziemi wypełnił powietrze, ciepły i kuszący. Jej jasna skóra lekko się zarumieniła pod moim spojrzeniem, a ona wsunęła pasmo prostych, gładkich średniej długości włosów za ucho, jej wzrost 5'7" wyrównywał nasze oczy. Coś bezbronnego mignęło tam pod figlarną fasadą – głód, który odbijał mój własny. Drzwi zaskrzypiały, zamykając się za nami, odcinając...