Ostatnie Uspokajające Piekło Abigail

Burza szalała nad postrzępioną skałą urwiska, gdzie Ocean Atlantycki ciskał swoją furią w nieugięty kamień. Wieżowe fale rozbijały się w wybuchowej białej pianie, wysyłając słoną mgłę wysoko w burzliwe niebo, mieszając się z ulewami deszczu smagającymi poziomo w wyjącej wichurze. Błyskawice rozcinały ciemność co chwilę, oświetlając ryzykowny występ, gdzie cztery sylwetki stały, czarne na tle chaosu. Abigail Ouellet, drobna kanadyjska piękność z długim fioletowym warkoczem w stylu syreny smagającym jak fiołkowy wąż na wietrze, zakotwiczyła środek tego żywiołowego dramatu. Jej miód skóra błyszczała pod ulewą, jej piwne oczy lśniły empatyczną determinacją, która przecinała nawałnicę. W wieku 20 lat jej owalna twarz miała dobroć, która wydawała się prawie pozaziemska pośród przemocy natury. Dr Elias Thorne, wysoki i ponury z siwiejącymi na skroniach włosami przyklejonymi do czoła, ściskał jej ramię ochronnie, jego kitel lekarski podarty i przemoczony. Obok nich Lila Voss, ognista ruda z krągłościami, które opierały się szturmowi burzy, przytuliła się blisko, jej zielone oczy błyskały buntem. A potem był Finn Harlow, architekt tej konfrontacji, jego muskularna sylwetka napięta, ciemne oczy płonęły ogniem zdrady i zemsty. Zwabił ich tu groźbami, jego intryga zrodzona z pokręconego poczucia sprawiedliwości po eksperymentach Eliasa, które zniszczyły mu życie. Ale Abigail, wieczna empatyczna dusza, zmieniła jego wezwanie w apel o pojednanie. Ściskała srebrny medalik na szyi, przekształcony talizman jej ewoluującego ja – kiedyś prosty pamiątka, teraz pulsujący ciężarem jej nowo odkrytej mocy łączenia dusz przez surową podatność. Wiatr wył, niosąc grzmiący ryk fal, który zdawał się odbijać zamęt w sercu Finna. Wyszedł naprzód, deszcz spływał po jego wyrzeźbionej szczęce, głos ledwo słyszalny nad wichurą. „To się kończy dzisiejszej nocy, Eliasie. Twoje gierki, twoje manipulacje – Abigail zasługuje na coś lepszego.” Ale ona spotkała jego wzrok, jej drobna sylwetka 5'6" nieugięta, średnie cycki unosiły się i opadały z zdeterminowanym oddechem pod przylegającą białą bluzką. Powietrze trzaskało nie...