Niepewny Uzdrawiający Dotyk Abigail

Gabinet w klinice wydawał się sanktuarium po chaosie nocnej zmiany. Było dobrze po północy, taki późny czas, kiedy miasto na zewnątrz cicho mruczało przez uchylone okno, ale wewnątrz były tylko sterylne białe ściany, wyściełany stół do badań i miękkie światło pojedynczej lampy biurkowej rzucające długie cienie. Wleczyłem się tu po ugaszeniu trzech pożarów budynków jeden po drugim – dym wciąż przylegał do mojej skóry mimo prysznica, mięśnie wyły od noszenia węży i wspinania się po drabinach. Finn Harlow, 28-letni strażak, sprowadzony do chodzącego siniaka. Bezpłatna klinika była moim ostatnim ratunkiem; żadne chujowe powroty do domu, żeby paść sam z tym bólem. Pojawiła się jak wizja w przyćmionym świetle – Abigail Ouellet, wolontariuszka pielęgniarka, o której słyszałem szepty. Dwadzieścia lat, kanadyjska słodycz w jej orzechowych oczach i fioletowych włosach splecionych w schludny warkocz rybi ogon, który kołysał się delikatnie, gdy się poruszała. Niewielka przy 5'6", jej miodowa skóra lśniła pod lampą, owalna twarz oprawiona tym uderzającym kolorem włosów, średnie cycki subtelnie zarysowane pod crisp białymi scrubsami wolontariuszki. Z niej biła dobroć, empatia w sposobie, w jaki przechylała głowę, słuchając moich zrzędliwych skarg na supełki w plecach i barkach. „Finn, wyglądasz, jakbyś przeszedł przez piekło”, powiedziała cicho, jej głos jak kojący balsam. Skinąłem głową, osuwając się na stół do badań, papier szeleścił pode mną. Umyła ręce w zlewie, woda pluskała jak odległy deszcz, i podeszła z butelką olejku do masażu. Jej empatia była namacalna; nie widziała tylko pacjenta, widziała wyczerpanie wyryte w każdej linii mojej twarzy. Gdy jej palce zawisły blisko kołnierza mojej koszuli, sugerując, żebym ją rozpiął dla lepszego dostępu, iskra zapaliła się – niepewna, niewypowiedziana. Powietrze zgęstniało od możliwości, jej oddech przyspieszył odrobinę, gdy nasze oczy się spotkały. To nie było tylko leczenie; to był początek czegoś surowego, intymnego, w tym zapomnianym kącie kliniki. Dłonie Abigail były cudami na mojej...