Start Amiry pod jego spojrzeniem

Prywatny jet brzęczał w oczekiwaniu, gdy Amira poruszała się po kabinie, a jej kaftan szeptał o jej krągłościach. Nie mogłem oderwać wzroku od kołysania jej bioder, od dzikiego błysku w tych niebieskich oczach. Wtedy uderzyła turbulencja, wciągając ją do mojej prywatnej tylnej kabiny, gdzie moje spojrzenie wreszcie rozpaliło iskrę, wokół której krążyliśmy oboje. Usiadłem w pluszowym skórzanym fotelu tylnej kabiny prywatnego jeta, silniki nabierały obrotów jak obietnica ucieczki. Monaco czekało, ale teraz moja uwaga skupiła się na Amira Mahmoud. Była wizją w swoim kaftanie, lekki jedwab przylegał do jej figury klepsydry, gdy przeprowadzała ostatnie sprawdzenia przed lotem. Jej jaskrawo rude włosy opadały luźnymi falami plażowymi na plecy, łapiąc światło kabiny jak płomienie. Te niebieskie oczy, tak uderzające na tle jej skóry w odcieniu mocha, co chwilę zerkały w moją stronę, trzymając spojrzenie o ułamek za długo. „Amira” – zawołałem cicho, mój głos przeciął brzęk. Odwróciła się, jej pełne usta wygięły się w profesjonalny uśmiech, który nie do końca ukrywał iskrę pod spodem. „Wszystko gotowe na gładki lot?” Wyprostowała się, kaftan przesunął się, podkreślając krągłość jej bioder. „Tak gładki, jak pozwalają niebiosa, panie Blackwood. Mamy zielone światło na start do Monaco.” Jej ton był ostry, niezależny, ale czaiło się w nim ciepło, które przyspieszyło mój puls. Patrzyłem, jak się porusza, efektywnie i z gracją, zabezpieczając wózek z barem, regulując oświetlenie ambientowe. Każdy krok był celowy, jej 5'6" wzrost niósł w sobie bezwysiłkową zmysłowość. Gdy lekko się pochyliła, by schować zbłąkany kieliszek, materiał napiął się na jej średnich piersiach, a ja poczułem mrowienie w dole brzucha. Nasze oczy spotkały się znowu, gdy mijała mój fotel – jej wyzywające, moje doceniające. Nie odwróciła wzroku pierwsza. Jet szarpnął do przodu, sunąc po pasie startowym. Przyspieszenie wcisnęło nas w fotele, a ja wyobraziłem sobie, jak ciągnę ją na swoje kolana właśnie teraz, czując, jak ta...