Sofii Koralikowa Umowa

Targ huczał od energii, ale moje oczy przykuła ona — Sophia z pastelowo fioletowymi falami ramującymi ten niewinny uśmiech. Podniosła drewniany wisiorek, koraliki błyszczały jak obietnice. „Partneruj ze mną, Marcus”, powiedziała, jej niebieskie oczy iskrzyły. Nie wiedziałem jeszcze, że nasza nocna sesja tworzenia w moim rustykalnym lofcie splóci więcej niż biżuterię; rozplącze nas oboje w splątaniu potu i poddania. Artystyczny targ pulsował gwarem sprzedawców i zapachem świeżo ciosanego drewna, ale nic nie przygotowało mnie na Sophię Davis podchodzącą do mojego stoiska. Była wizją figlarnej niewinności, jej drobna sylwetka poruszała się z lekkością, która przyciągała każde oko. Pastelowo fioletowe włosy w miękkich falach oprawiały jej bladą twarz, te niebieskie oczy wpiły się w moje z słodyczą, która uderzyła mnie jak letni powiew. „Marcus Hale, tak? Twoje rzeźby w drewnie są niesamowite. Mam pomysł — biżuteria z koralikami połączona z twoimi pracami. Customowe rzeczy na następny pokaz.” Oparłem się o stoisko, dłuto wciąż w dłoni, czując, jak ta znajoma iskra się zapala. Przykuła moją uwagę tygodnie temu na plażowym targu, jej śmiech niósł się nad falami, ale z bliska była jeszcze bardziej rozbrajająca. „Brzmi ryzykownie”, powiedziałem, szczerząc zęby, gdy ścierałem wióry z rąk. „Ale jestem chętny, jeśli ty. Mój warsztatowy loft ma miejsce. Dziś wieczorem?” Jej uśmiech się rozszerzył, słodki i drażniący. „Umowa. Przynieś najlepsze narzędzia.” Wymieniliśmy numery, a gdy odeszła, biodra kołyszące się w tych dżinsowych szortach, poczułem pociąg. Godziny później, pod odkrytymi belkami mojego rustykalnego loftu — narzędzia porozrzucane, światło lampionu rzucające ciepłe cienie — zabraliśmy się do roboty. Nawlekała koraliki delikatnymi palcami, jej bokserka opinała smukłe krągłości, podczas gdy ja rzeźbiłem drewniane podstawy. Nasze dłonie otarły się nad kawałkiem drewna znad morza, a prąd przeszedł. „Jesteś w tym naturalna”, mruknąłem, patrząc, jak jej język wysuwa się w skupieniu. Zarumieniła się, blada skóra różowiejąca. „Pochlebco. Ale to... my pracujący tak,...