Skradzione Spojrzenie Aylin w Kwaterze Kapitana

Drzwi do moich kwater zasyczały, zamykając się za Aylin Yildiz i odcinając nas od cichego szumu bazy po godzinach. Jej mundur opinał smukłą sylwetkę, ale to to skradzione spojrzenie – miodowobrązowe oczy błyskające niepewnością i czymś głębszym – mnie zahaczyło. Plotki o jej zręcznych rękach w ambulatorium dotarły do mnie, a teraz, pod pretekstem odprawy, zamierzałem sprawdzić, jak naprawdę jest wprawna. Herbata parowała między nami, ale prawdziwy żar narastał w powietrzu, gęstym od niewypowiedzianych obietnic. Patrzyłem, jak Aylin wchodzi do moich kwater, drzwi zsuwają się z cichym sykaniem pneumatyki, odbijającym późną godzinę. Pokój oświetlała słaba lampa biurkowa i srebrzysty blask księżyca przesiąkający przez wąskie iluminator, rzucający długie cienie na wypolerowane metalowe podłogi. Stała tam w swoim schludnym mundurze – oliwkowozielona bluzka wpuszczona w spódnicę do kolan, podkreślająca smukłe nogi – jej gęste brązowe fale opadały miękko na ramiona. Te miodowobrązowe oczy rozbiegały się po skromnym luksusie mojego pomieszczenia: niskim stoliku z parującą herbatą, szerokim biurku zawalonym holopadami, koi w rogu. „Spocznij, szeregowy Yildiz” – powiedziałem, głosem pewnym, ale przesiąkniętym autorytetem, który przyszedł naturalnie po latach dowodzenia tą placówką. Lekko się rozluźniła, jej oliwkowobrązowa skóra zarumieniła się odrobinę w świetle. Wskazałem krzesło naprzeciwko. „Słyszałem same pochwały o twojej pracy w ambulatorium. Siadaj. Herbata?” Skinęła głową, opadając z gracją, ruchy słodkie i ciepłe, jak słońce przebijające chmury. Gdy sięgnęła po filiżankę, jej srebrna bransoletka złapała księżycowe światło, błysnęła jak tajny sygnał. Plotki krążyły – szepty o drżących rękach stabilizujących rannych żołnierzy, delikatnym dotyku przynoszącym spokój tam, gdzie panował chaos. Ale było w tym coś więcej, iskra, którą sam wyczułem podczas mojej wizyty, z kostką bolącą po treningowym pechu. „Kapitanie Kaya” – zaczęła cicho, jej turecki akcent owijał moje imię jak jedwab – „wezwałeś mnie na odprawę?” Jej oczy spotkały moje, trzymając o ułamek za długo, to skradzione spojrzenie zapaliło coś pierwotnego w...