Rozrachunek Rywala Elif

Drzwi do studia Elif zaskrzypiały, i tam była — w ramie słabego blasku nocy Stambułu przefiltrowanego przez okna, jej zielone oczy złapały moje z tym znajomym błyskiem buntu. Byliśmy rywalami od lat, nasze ścieżki krzyżowały się w bezlitosnym świecie galerii i wystaw, ale tej nocy coś się zmieniło. Powietrze zgęstniało od niewypowiedzianego tęsknienia, jej elegancka forma w przylegającej czarnej sukience obiecująca rozrachunek, któremu żadne z nas nie mogło się oprzeć. Nie powinienem tu przychodzić, nie w przeddzień jej wielkiej wystawy, ale pociąg był za silny. Elif Demir zawsze była moim cieniem w stambulskiej scenie artystycznej — jej fotografie ujmowały surową duszę miasta w sposób, w jaki moje nigdy nie potrafiły. Kłóciliśmy się na każdym otwarciu, każdej krytyce, nasze słowa ostre jak wiatr z Bosforu. A jednak pod rywalizacją tliło się coś głębszego, żar, który przyspieszał mi puls, ilekroć wchodziła do pokoju. Studio pachniało chemikaliami do wywoływania i jej perfumami, jaśminem z czymś mroczniejszym. Stała pośród statywów i płacht na płótna, jej długie ciemnobrązowe fale opadały na ramiona, zielone oczy zwęziły się, gdy mnie zobaczyła. „Kaan Arslan” — powiedziała, jej głos jak jedwabny wyzwanie, krzyżując ramiona na piersi. Ta czarna sukienka opinała jej smukłą sylwetkę jak druga skóra, materiał szeptał o jej oliwkową skórę przy każdym oddechu. „Co tu robisz?” — zażądała, podchodząc bliżej, jej obcasy stukały o betonową podłogę. Widziałem napięcie w jej szczęce, sposób, w jaki jej wargi lekko się rozchyliły, zdradzając ogień, który próbowała stłumić. „Przyszedłeś sabotować moją wystawę? Czy po prostu się pochwalić?” Zbliżyłem się, serce waliło mi jak młot. „Ani jedno, ani drugie” — mruknąłem, mój wzrok opadł na krzywiznę jej szyi. „Przyszedłem, bo nie mogę przestać myśleć o tamtej nocy na jachcie. Burzy. Tobie.” Jej oddech się zaciął, i na moment rywalizacja pękła, odsłaniając głód, który oboje pogrzebaliśmy. Powietrze między nami trzeszczało, ciężkie od możliwości,...