Rozrachunek Rosy o Świcie na Rynku

Pierwsze promienie świtu malowały rynek złotem, ale nic nie błyszczało jaśniej niż Rosa Fernandez. Jej orzechowe oczy płonęły mieszanką wściekłości i determinacji, gdy stawała twarzą w twarz z rywalką, głosem jak aksamit na stali. Patrzyłem zahipnotyzowany, wiedząc, że ta kobieta wywróci mój świat do góry nogami – i moje łóżko – zanim słońce wzniecie się wysoko. Rynek o świcie brzęczał cichym szmerem handlarzy rozkładających towar, powietrze gęste od zapachu świeżego chleba i dojrzewających owoców. Kręciłem się koło swojego stoiska, popijając mocną kawę z popękanej porcelanowej filiżanki, kiedy pierwszy raz ją zauważyłem – Rosę Fernandez, maszerującą przez tłum, jakby należały do niej te popękane kamienne ścieżki. Jej długie, faliste ciemnobrązowe włosy łapały wczesne światło, oprawiając twarz pełną pasji, te orzechowe oczy błyskały, gdy namierzyła Elenę, ostrojęzyczną kupczynię, która od miesięcy podcinała wszystkim skrzydła. „Myślisz, że sfałszowany list od mojego dostawcy mnie wystraszy?” Głos Rosy niósł się daleko, ciepły i figlarny nawet w gniewie, przesiąknięty tym argentyńskim ogniem, który przyspieszał mi puls. Elena plątała się, twarz bladła pod oskarżeniem, ale Rosa nie ustępowała. Podniosła małą fiolkę swojej oliwy z oliwek, szkło błyszczało jak płynne złoto. „To prawdziwy towar, tłoczony z winorośli, które przetrwały burze ostrzejsze niż twoje kłamstwa.” Tłumek wokół nich mruczał z aprobatą, a ja poczułem, jak uśmiech ciągnie mi usta. Ta kobieta nie sprzedawała tylko oliwy; sprzedawała historię, uwodzenie zmysłów. Wyszedłem naprzód, gdy konfrontacja zgasła, Elena czmychnęła z wściekłym spojrzeniem. „Imponujące przedstawienie” – powiedziałem, wyciągając rękę. „Alessandro Vito, kupiec dla nadmorskich kurortów. Ta twoja oliwa – słyszałem szepty. Pokażesz mi więcej?” Jej wzrok spotkał mój, figlarna iskra zapaliła się w coś cieplejszego, a kiedy jej oliwkowobrązowe palce ścisnęły moją dłoń, mocno i ciepło, wiedziałem, że poranek właśnie stał się o wiele ciekawszy. Przechyliła głowę, usta wygięły się w uśmiech. „Szepty? To niech będą krzyki. Ale nie tu. Moje najlepsze próbki...