Rozpala się Iskra w Studiu Carmen

Wilgotne nocne powietrze Hawany owijało mnie jak ciężki koc, gdy błąkałem się w stronę tej zapomnianej sali na obrzeżach, odległy puls bębnów conga cichł w słonym powiewie od Malecón. Nigdy nie spodziewałem się znaleźć jej tam, samej w tej zapomnianej sali na skraju Hawany, jej ciało wirowało w zmysłowych krokach salsy jak płomień tańczący w wilgotnym nocnym powietrzu. Słaby zapach jaśminu i polerowanego drewna sączył się przez szparę w drzwiach, przyciągając mnie bliżej, serce biło mi szybciej mieszanką ciekawości i ostrej krawędzi rywalizacji. Carmen Vega — szczupła, pełna życia, z tą karmelową opaloną skórą lśniącą pod miękkim światłem sufitowych lamp, jej długie ciemnobrązowe włosy w luźnych falach S kołyszące się przy każdym pstryknięciu bioder. Cholera, sposób, w jaki jej biodra pękały i falowały, precyzyjny, a zarazem dziki, posłał we mnie dreszcz, przypominając o zleceniach reklamowych dla turystów, o które walczyła moja trupa — te same, na które polowały jej rywalki. Słyszałem plotki, że ćwiczy tu potajemnie, kradnąc naszą świętą przestrzeń na późne noce, i ta myśl paliła mnie w brzuchu cały dzień, podsycając ogień rywalizacji, który teraz skręcał w coś o wiele bardziej pierwotnego, gdy patrzyłem, jak jej cień igra na zaparowanych oknach. Mój puls dudnił mi w uszach, cicha perkusja pasująca do jej rytmu, gdy zawahałem się w progu, skrzypiące zawiasy zaprotestowały cicho, kiedy w końcu pchnąłem drzwi. Wynajmowała to miejsce potajemnie, doskonaląc ruchy na jakieś zlecenie reklamowe dla turystów, na które polowała też moja rywalizująca trupa. Ale gdy pchnąłem skrzypiące drzwi, złapałem ją w połowie obrotu, nasze oczy spotkały się w ścianie luster. Odbicie pomnożyło jej grację stokrotnie, jej ciemnobrązowe oczy przebiły moje przez szkło, trzymając mnie w niewoli tego nieskończonego spojrzenia. Ta iskra? To nie była tylko rywalizacja. To było coś głębszego, gorętszego, wciągającego mnie, zanim zdążyłem się odezwać. Fala gorąca zalała mi żyły, oddech uwiązł mi...