Rozkwit zaklętego trójkąta Julii

Wszedłem do apartamentu w motywie tulipanów w butikowym hotelu w Amsterdamie i poczułem, jakby to był sen utkany z holenderskiego folkloru. Ściany zdobiły murale kwitnących tulipanów w jaskrawych czerwieniach, różach i złocie, ich płatki zwijały się jak palce kochanków. Miękkie, ambientowe oświetlenie z kryształowych żyrandoli w kształcie pączków kwiatowych rzucało ciepły, złoty blask na king-size łóżko okryte jedwabnymi prześcieradłami haftowanymi motywami tulipanów. Powietrze pachniało świeżymi kwiatami – prawdziwymi tulipanami w wazach wszędzie, mieszając się z nutą wanilii z pachnących świec migoczących na antycznych drewnianych stolikach. Julia Jansen, ta czarująca 24-letnia holenderska piękność z długimi, lekko falowanymi jasnobrązowymi włosami opadającymi jak wodospad na jej jasną skórę, stała w centrum, jej zielone oczy błyszczały figlarnym psotnictwem. Ubrana była w zabawny strój pokojówki, czarna sukienka z koronką opinająca jej smukłą sylwetkę 168 cm, spódniczka na tyle krótka, by drażnić wyobraźnię, biały fartuszek zawiązany kokardą na wąskiej talii, jej średnie piersi subtelnie zarysowane pod falbaniastym gorsecikiem. Obok niej stała Lena, blond wizja z krągłościami uzupełniającymi smukłość Julii, też w pasującym stroju pokojówki, jej niebieskie oczy szeroko otwarte w oczekiwaniu. Obie ukłoniły się głęboko, chichocząc, jakbyśmy wkroczyli do bajki, w której pokojówki podają więcej niż herbatę. Owalna twarz Julii rozjaśniła się tym charakterystycznym czarującym uśmiechem, jej jasna skóra lekko się zarumieniła. „Witaj, panie Eriku” – zamruczała w swoim miękkim holenderskim akcencie, głosem jak wiatr w polach tulipanów. „Przygotowałyśmy wszystko dla twojej przyjemności”. Serce mi zabiło szybciej; znałem Julię od miesięcy, nasza chemia była elektryzująca, ale wciągnięcie Leny w to – jej figlarnej rywalki z dawnych zazdrości – wydawało się wejściem na zaczarowane terytorium. Balkon apartamentu wychodził na kanały, zmierzch malował wodę fioletami, ale wewnątrz napięcie brzęczało jak rzucany czar. Pewność siebie Julii wzrosła; ona to wszystko wyreżyserowała, splatając fantazje folklorystyczne o leśnych nimfach i oddanych służących. Czułem pociąg, ryzyko powrotu starych napięć, ale obietnica rozkwitających...