Dziedzictwo folkloru Julii uwolnione

Stałem na progu wielkiej sali balowej w luksusowym hotelu w Amsterdamie, zegar wybijał po północy, żyrandole przyćmione do miękkiego, bursztynowego blasku, rzucającego długie cienie na wypolerowane marmurowe podłogi. Powietrze gęste było od zapachu starego drewna, resztek szampana i czegoś bardziej pierwotnego – oczekiwania. Julia Jansen, czarująca holenderska piękność, która nawiedzała moje sny od dzieciństwa, królowała pośrodku wszystkiego. Miała 24 lata, jasnobrązowe, lekko falujące długie włosy spływały jak folklorowa kaskada po jej jasnej skórze, zielone oczy błyszczały figlarnym psotnictwem, które zawsze mnie przyciągało. Smukła, 168 cm wzrostu, jej owalna twarz otaczała aurę ponadczasowego uroku, średnie cycki delikatnie rysowały się pod przezroczystą szmaragdową suknią, która opinała jej wąską talię. Wyrosłem niedaleko polderów jej rodziny na płaskich, wodnistych przestrzeniach Północnej Holandii, bawiąc się w nieświadome gry na zamglonych polach, gdzie jej śmiech odbijał się jak dzwonki wiatrowe. Nigdy nie wiedziała, że to ja, chłopak z sąsiedniej farmy, patrzyłem, jak plotła wianki z kwiatów i opowiadała historie o duchach wodnych. Ale teraz, po latach, los – albo obsesja – sprowadził nas tutaj. Diederik Voss, ponury artysta o ostrych holenderskich rysach, rozparty na aksamitnej chaise longue, pożerał ją wzrokiem. Obok niego Lena, ognista ruda z zmysłowym uśmiechem, kreśliła leniwe kółka na ramieniu Julii. Sala balowa, ogromna i echem niosąca, przypominała scenę do zakazanego rytuału, ciężkie zasłony zasłonięte przed światłami kanałów na zewnątrz. Julia odwróciła się, jej wzrok złapał mój, i przeszedł mnie dreszcz. „Erik van Dijk” – zamruczała, głosem jak syreni zew z polderów. „Przyszedłeś odebrać swoje miejsce w moim dziedzictwie.” Serce mi waliło; to nie była zwykła impreza. To było spotkanie, uwolnienie. Napięcie skręcało mi bebechy, wiedząc, że tej nocy wciągnie nas wszystkich w swoją sieć, zmieniając szepty przeszłości w krzyki ekstazy. Drzwi za mną kliknęły, zamykając nasz los w tej pozłacanej klatce. Objawienie uderzyło mnie jak podmuch z Zuiderzee, gdy Julia podeszła bliżej,...