Ryzykowne Uciechy Julii nad Kanałem

Stałem w wąskiej alejce serwisowej za starym domem nad kanałem, powietrze gęste od zapachu wilgotnego kamienia i słonej wody z pobliskiej drogi wodnej. Kanały Amsterdamu lśniły w popołudniowym słońcu, ich powierzchnie falowały delikatnie, gdy turystyczne łódki chuggały obok w odległości rzutu kamieniem. Ale tu, ukryty między popękanymi ceglanymi ścianami porośniętymi bluszczem, to był jak sekretny świat. Julia Jansen wyłoniła się z cienia, jej jasnobrązowe, lekko falowane długie włosy łapały złote światło, opadając luźno na ramiona. W wieku 24 lat ta holenderska piękność miała w sobie ten kapryśny urok – zielone oczy błyszczące psotą, jasna skóra delikatnie lśniąca, owalna twarz oprawiona tymi czarującymi falami. Smukła i 168 cm wzrostu, z średnimi piersiami sugerującymi perfekcję pod luźną białą bluzką i obcisłymi dżinsami, poruszała się, jakby władała ukrytymi zakątkami miasta. Serce mi waliło, gdy patrzyłem, jak się zbliża. Pisaliśmy gorączkowo po tym, jak usłyszałem o jej dzikim trójkącie – tym, którym mnie podjudzała rozmazanymi fotkami, które doprowadzały mnie do szału z zazdrości. Roan Dekkers, to ja, lokalny facet, który zna ją od czasów studiów, i teraz ta zaborczość paliła mnie żywcem. Uśmiechnęła się tym czarującym uśmiechem, kapryśnym, ale świadomym, i poczułem pociąg. „Roan” – szepnęła, głos lekki jak mgła nad kanałem – „przyszedłeś”. Alejka była ryzykowna – wejście serwisowe do tętniącego kawiarni, głosy przechodniów na ścieżce nad kanałem odbijały się echem. Ale to ryzyko tylko podkręcało wszystko. Jej zielone oczy złapały moje, obiecując uciechy, na które oboje czekaliśmy. Zrobiłem krok bliżej, cegła szorstka na plecach, napięcie skręcało się jak kanały wijące się przez miasto. Była wrażliwością owiniętą w kaprys, a tej nocy, w tym ukrytym miejscu, zazdrość miała napędzić nasz ogień. Słońce zniżało się, rzucając długie cienie, i wiedziałem, że jesteśmy na krawędzi czegoś lekkomyślnego. Julia przycisnęła się do mnie, jej smukłe ciało idealnie wpasowało się w moje, chłód alejki szczypał skórę. „Byłeś...