Płomienny Szantaż Madison

Jej zielone oczy błysnęły buntem, gdy pokazałem jej zdjęcie na telefonie, to, które mogło zakończyć jej marzenia o turnieju. „Spotkaj się ze mną w pokoju 212 po eliminacjach, Madison, albo to pójdzie w sieć”. Sposób, w jaki rozchyliły się jej usta w szoku, te jaskrawo pomarańczowe włosy łapiące światło przy basenie, obudził we mnie coś pierwotnego. Była teraz moja, czy jej się to podobało, czy nie. Eliminacje huczały ostrym zapachem chloru i kremu z filtrem, ciała przecinały wodę jak strzały. Oparłem się o trybuny, telefon ciężki w kieszeni, to obciążające zdjęcie wypalało dziurę w mojej determinacji. Madison Brooks wynurzyła się z basenu, woda spływała po jej jasnej, piegowatej skórze, te jaskrawo pomarańczowe włosy przyklejone miękkimi falami do szyi. Była wizją – szczupła atletyczna sylwetka przecinająca tłum, 168 cm czystego ognia rywalizacji. Jej zielone oczy przeszukiwały teren, pewnie szukając trenera, ale zamiast tego utkwiły we mnie. Uniosłem telefon na tyle, by zobaczyła miniaturkę, to rozmazane ujęcie z wczorajszej imprezy, gdzie puściła się trochę za bardzo. Jej krok się zachwiał, krew odpłynęła z policzków mimo piegów. Podbiegła, ręcznik owinięty wokół siebie jak zbroja, stanik i majtki bikina wciąż ociekające. „Czego, do cholery, chcesz, Jax?” syknęła, głos niski, ale pełen jadu. Uśmiechnąłem się drwiąco, chowając telefon do kieszeni. „Pokój 212, obskurny hotel turniejowy za rogiem. Po twoim ostatnim wyścigu. Albo trener to zobaczy. Sponsorzy to zobaczy. Twój idealny wizerunek? Koniec”. Szczęka jej się zacisnęła, te pełne usta ścisnęły w cienką linię. Widziałem, jak koła w jej głowie się kręcą – wściekłość, kalkulacja, błysk strachu. Ale pod tym ta przygódcza iskra, którą zawsze goniłem. Była pewna siebie, kokieteryjna na swoich warunkach, ale teraz? Była w pułapce. „Jesteś szują”, szepnęła, ale nie odeszła. Gwizdek startowy na jej następny wyścig, odwróciła się, wskoczyła z pluskiem, który odbił bicie mojego serca. Dziś wieczorem będzie moja. Drzwi hotelowego...