Mistrzowski Orgazm Madison

Arena dudniła, gdy Madison Brooks wybiła tę ostatnią piłkę, jej ciało w idealnym łuku mocy i gracji. Ale w zacienionej szatni potem, gdy ryk tłumu cichł, jej zielone oczy wpiły się w moje — wyzywające, głodne. Kostka z jej lekkomyślnego romansu błysnęła po raz ostatni, zanim kopnęła ją precz. Dziś zwycięstwo nie było tylko na boisku; było w surowym poddaniu się między nami, trenerem i mistrzynią, gdzie każdy dotyk obiecywał odkupienie. Gwizdek końcowy zawył, a arena eksplodowała. Piłka Madison przypieczętowała to — mistrzowskie złoto dla naszej drużyny, jej imię wyryte na zawsze w księgach rekordów. Patrzyłem z boku, serce waliło mi nie tylko od meczu, ale od tajnego ciężaru między nami. To zdjęcie, którym machałem jej nad głową po eliminacjach, to, które mogło wszystko rozwalić, teraz wydawało się odległym cieniem. Spotkała się ze mną tej nocy w pokoju 212, nie ze strachu, ale z ogniem. A teraz, gdy konfetti sypało się, a koleżanki z drużyny oblegały ją, wyrwała się, jej żywiołowe pomarańczowe fale podskakiwały przy każdym kroku. Jax kręcił się przy drzwiach szatni, ten zarozumiały uśmieszek bladł, gdy się zbliżała. Był dziką kartą, tym, który wcześniej ją wplątał, kostka na nodze jak drwiące przypomnienie. „Madison, kochanie, musimy pogadać”, powiedział niskim, naglącym głosem, łapiąc ją za ramię. Szarpnęła się wolna, zielone oczy błysnęły jak szmaragdy pod jarzeniówkami. „Nie ma już o czym gadać, Jax. Miałeś swoją szansę. To moja noc.” Jej słowa ciął jak nóż, bez wahania. Raz jeszcze błagał, coś o drugiej szansie, ale odwróciła się, dostrzegając mnie w drzwiach. Szatnia opróżniła się szybko — koleżanki z drużyny myły pot zwycięstwa pod prysznicami, idąc na imprezę. Ale Madison została, jej smukła atletyczna sylwetka wciąż brzęczała adrenaliną, koszulka siatkarska przylepiała się do krągłości. Podchodziła prosto do mnie, ta zalotna pewność siebie, którą zawsze podziwiałem, teraz przeplatana czymś głębszym, podatnym. „Trener Reyes”,...