Przebłysk Moniki w przenikliwych oczach

Wiejski festiwal żniw pulsował życiem pod baldachimem gwiazd, lampiony kołyszące się jak świetliki złapane w podmuch wiatru, ich ciepłe pomarańczowe światło rzucające migoczące cienie na brukowany plac. Powietrze było gęste od zapachów pieczonych kasztanów, grzanego wina i świeżo upieczonego chleba, mieszających się z ziemistym aromatem zdeptanej słomy pod stopami. Śmiech i rozmowy wznosiły się falami, przerywane żywym tupotem butów na drewnianej platformie tanecznej. Stałem na skraju tłumu, serce mi przyspieszyło bez powodu, oczy przyklejone do niej – Moniki Szabo, dziewczyny, której każdy obrót wydawał się władać samą nocą. Jej kasztanowe włosy, ułożone w puszysty okrągły bob opadający długi i dziki przy każdym piruecie, łapały złote światło, gdy tańczyła tradycyjne ludowe kroki, pasma smagające jak płomienie na wietrze. Spódnice falowały wokół jej szczupłych nóg, haftowana tkanina wirowała w hipnotycznych wzorach, odsłaniając przebłyski jej jasnej skóry lśniącej od potu wysiłku. Jej zielone oczy błyszczały radością, która wydawała się prawie zbyt czysta dla tego świata, wciągając mnie jak ćmę do jej wewnętrznego płomienia. Miała dwadzieścia trzy lata, stuprocentowa Węgierka, ze szczupłym ciałem poruszającym się jak woda – 5'6" pełnej gracji mocy, średnie piersi napierające na haftowaną bluzkę, wznoszące i opadające przy każdym zdyszanym skoku. Nie mogłem oderwać wzroku, puls dopasowany do szalonego rytmu skrzypiec, głęboki ból budzący się w piersi, gdy wyobrażałem sobie miękkość tej skóry pod palcami. Coś w sposobie, w jaki się śmiała w środku obrotu, dźwięk jasny i niepohamowany jak srebrne dzwoneczki tnące muzykę, przyciągając mój wzrok przez tłum, przeszyła mnie jak prąd, elektryczny i niepodważalny. Te moje przenikliwe oczy, jak je nazywano – ciemne, intensywne, skrywające własne sekrety – spotkały jej zielone, i na ułamek sekundy muzyka przycichła, tłum rozmazał się w nieistotne tło. Kim była ta obca, która mnie wciągała, budząc głód, który długo tłumiłem w samotnych podróżach? Ciepło festiwalu otulało nas, żar ognisk lizał skórę, ale to...