Pokusa Północnego Tanga Rosi

Deszcz z tamtej burzy w Mediolanie wciąż odbijał się w oczach Rosi, kiedy przyciągnęła mnie blisko na naszą prywatną lekcję tanga. Jej oliwkowa skóra lśniła pod bursztynowymi światłami studia, biodra kołyszące się w rytmie, który obiecywał więcej niż kroki. Poczułem to wtedy — pociąg jej ciepła, iskrę czegoś zakazanego. W północnej ciszy Buenos Aires jeden fałszywy krok, jedno przedłużone muśnięcie, i taniec zamieni się w pożądanie. Drzwi do studia Rosi zaskrzypiały tuż po północy, wpuszczając wilgotne powietrze Buenos Aires gęste od zapachu jaśminu z dziedzińca poniżej. Zapisałem się na tę prywatną lekcję tanga ot tak, przyciągnięty szeptami o jej powrocie z Mediolanu — skandale ciągnące się za nią jak cienie, ale jej reputacja najbardziej upajającej nauczycielki w mieście nienaruszona. Rosa Fernandez stała na środku pokoju, sylwetka odbitą na ścianie luster, jej długie faliste ciemnobrązowe włosy łapiące miękkie światło wiszących lampionów. Miała na sobie obcisłą czerwoną sukienkę tanga, która opinała jej szczupłą sylwetkę, wysoki rozcięcie odsłaniające błyski oliwkowych nóg przy każdym subtelnym ruchu. „Javier Morales” — powiedziała, jej głos ciepłe mruczenie z argentyńskim akcentem, piwne oczy wbijające się w moje, jakby czekała na mnie całą noc. „Jesteś punktualny. Dobrze. Tango nie czeka na nikogo.” Wyciągnęła rękę, dłonią do góry, palce pełne gracji i pewności. Wziąłem ją, czując iskrę jej skóry na mojej, ciepłą i żywą. Zaczęliśmy od podstaw — bliskiego uścisku, jej ciało lekko przyciśnięte do mojego, prowadząc mnie przez kroki. Drewniana podłoga skrzypiała pod naszymi butami, lustra mnożące nasze odbicia w nieskończony taniec cieni. Jej oddech był równy na mojej szyi, biodra prowadząc moje w powolnym, zmysłowym kołysaniu. Czułem namiętność buzującą pod jej figlarną powierzchownością, sposób, w jaki jej palce zaciskały się na moim ramieniu, kiedy się potknąłem. „Poczuj muzykę, Javier” — zamruczała, jej usta muskające moje ucho przypadkiem — czy nie? „To nie kroki; to ogień w twoich żyłach.”...