Pokusa castingu Isabelli eksploduje

Światła w studiu przygasły, rzucając długie cienie na zużytą drewnianą podłogę, ale Isabella Garcia poruszała się jak ogień w nocy. Jej ciemne oczy wpiły się w moje, biodra kołyszące się w rytmie, który obiecywał więcej niż tylko taniec. Mając dwadzieścia trzy lata, z tą oliwkową skórą lśniącą pod reflektorami, nie tylko próbowała na miejsce w mojej trupie – ona mnie rozkładała, krok po pełnym gracji kroku. Wiedziałem wtedy, że trasa do Sewilli nigdy nie będzie już taka sama. Pokój prób w sercu Madrytu pulsował ostrym stukotem obcasów o pooraną dębową podłogę. Oparłem się o ścianę z lustrem, ręce skrzyżowane, twarz maską surowej oceny jako choreograf Miguel Vargas. Ale Isabella Garcia rozbiła tę fasadę od pierwszego staccato kastanietów. Mając dwadzieścia trzy lata, była wizją nieokiełznanej gracji – smukła sylwetka wijąca się przez zaciekłą narrację flamenco, jej długie, lekko falujące ciemnobrązowe włosy smagające jak sztandar na wietrze. Jej oliwkowa skóra lśniła lekką warstewką potu, ciemnobrązowe oczy błyskające wyzwaniem i prośbą w równym stopniu. Wlała duszę w każdy obrót, biodra trzaskające z precyzją mówiącą o ukrytym ogniu. Poczułem, jak budzi to we mnie coś pierwotnego, żar, który nie miał nic wspólnego z letnim powietrzem sączącym się przez nieszczelne okna. Kiedy muzyka ucichła, stała dysząc, klatka piersiowa wznosząca się i opadająca pod czarnym, przylegającym topem i zwiewną spódnicą opinającą jej 165 cm wzrostu. „Imponujące” – powiedziałem, głos szorstki bardziej niż zamierzałem. „Masz ten ogień, którego potrzebujemy na trasie do Sewilli”. Jej słodki uśmiech rozkwitł, przyjazny i szczery, odpędzając ostatnie nuty napięcia. „Dziękuję, panie Vargas. To było moim marzeniem”. Pogadaliśmy wtedy, jej śmiech lekki, gdy pakowaliśmy rekwizyty. Studio opustoszało, ale powietrze między nami zgęstniało. „Dołączysz na drinka? Na świętowanie”. Zawahała się tylko na chwilę, te ciemne oczy błyszczące. „Z chęcią, Miguel”. Gdy wyszliśmy w wilgotną madrycką noc, jej ramię otarło się o moje, i zastanawiałem...