Pierwsza zakazana lekcja Ha Vo

Studio baletowe było moim sanktuarium, słabo oświetlonym azylem po godzinach, gdzie szum miasta cichł w niepamięci. Lustra pokrywały ściany, odbijając nieskończone wersje doskonałości, ich powierzchnie chłodne i bezlitosne pod miękkim blaskiem górnych lamp stłumionych do intymnego bursztynu. Drewniana podłoga, wypolerowana na wysoki połysk, nosiła blade ślady niezliczonych prób, każdy znak świadectwem dyscypliny i pożądania. Ja, Viktor Kane, stałem przy drążku, moje odbicie surowe, lecz pełne oczekiwania, mięśnie wyćwiczone latami rządzenia scenami w całej Europie. W wieku 42 lat byłem mentorem, który kształtował marzenia w rzeczywistość, ale tej nocy coś we mnie drgnęło głębiej — głód, który trzymałem na uwięzi. Ha Vo przyszła wcześnie, jak zawsze, jej sylwetka pojawiła się w drzwiach jak wizja z mglistych ulic Hanoi. Dwadzieścia trzy lata, wcielona wietnamska gracja, wślizgnęła się z pozą lotosu kwitnącego na nieruchomej wodzie. Jej długie, proste czarne włosy opadały jak jedwab na plecy, oprawiając owalną twarz z porcelanową skórą, która eterycznie lśniła w słabym świetle. Ciemnobrązowe oczy, głębokie i zagadkowe, spotkały moje z mieszanką szacunku i niewypowiedzianej ciekawości. Smukła przy wzroście 5'6", jej ciało było arcydziełem szczupłych linii — średnie cycki subtelnie zarysowane pod czarnym trykotem, wąska talia rozszerzająca się w biodra obiecujące płynność w ruchu. Miała na sobie standardowy strój próbny: obcisły trykot opinający każdą krzywiznę, przezroczyste rajstopy szepczące po długich nogach, pointy starannie sznurowane. „Panie Kane, mam nadzieję, że nie za wcześnie”, powiedziała, jej głos miękką melodią z lekkim akcentem, oczy skromnie opuszczone. Ale złapałem to drgnięcie — subtelne przygryzienie wargi, sposób, w jaki jej klatka piersiowa uniosła się odrobinę szybciej. Robiła postępy błyskawicznie, jej wysunięcia bezbłędne, ale ostatnio podczas moich krytyk traciła koncentrację, wpatrując się w moje ręce, moją sylwetkę. Prywatna próba tej nocy miała udoskonalić jej arabeskę, ale gdy odłożyła torbę i podeszła do drążka, poczułem, jak powietrze gęstnieje. Lustra uchwyciły to wszystko: jej pozą postawę odbijającą...