Gala Ukrytych Płomieni Ha Vo

Wielka gala po przedstawieniu w teatrze pulsowała elitą miejskiej sceny artystycznej, żyrandole rzucały złote blaski na smokingi i suknie szepczące o starych pieniądzach i nowych ambicjach. Ja, Marcus Hale, stałem pośród tłumu, moje oczy przyklejone do Ha Vo, 23-letniej wietnamskiej cudotwórczyni, której smukła sylwetka poruszała się jak płynny jedwab po marmurowych podłogach. Jej długie proste czarne włosy spływały po porcelanowych plecach, oprawiając owalną twarz z ciemnobrązowymi oczami, które skrywały sekrety głębsze niż nocne niebo za drzwiami na balkon. Przy 168 cm jej atletycznie szczupłe ciało było arcydziełem, średnie cycki subtelnie podkreślone przez szmaragdową suknię opinającą wąską talię. Była pełna gracji, opanowana, wschodząca gwiazda trupy baletowej, jej bransoletka na kostce – delikatny złoty łańcuch z małym charmsem w kształcie płomienia – błyszczała, gdy uprzejmie śmiała się do wielbicieli. Ale wiedziałem, że jej sława wisi na włosku, związana z patronami jak ja, którzy jednym szeptem mogli ją wynieść lub zgasić. Powietrze gęstwiało od bąbelków szampana i cichych układów, światła miasta rozciągały się poniżej jak morze diamentów. Sąpałem whisky, czując palenie, które odbijało żar budujący się we mnie. Ha Vo zerknęła w moją stronę, jej opanowanie pękło na ułamek sekundy – wystarczająco, by wiedzieć, że wyczuła mój wzrok, ciężki od intencji. Orkiestra nabrzmiała w tle, ale ja słyszałem tylko obietnicę izolacji, przyciągnięcia jej na ten prywatny balkon, gdzie jedwabne zasłony falowały jak oddechy kochanków. Dziś jej rosnąca sława będzie moim dźwignią, jej ciało moim płótnem. Napięcie skręcało mi się w klatce, gdy odstawiłem szklankę, gotowy zdobyć to, czego pragnąłem od pierwszego jej piruetu na scenie. Gala była fasadą; prawdziwy występ czekał w cieniach. Przekradałem się przez tłum z celem, mój szyty na miarę smoking ocierał się o futrzane szale i cekinowe ramiona. Ha Vo otaczała wataha wielbicieli – reżyserzy, krytycy, koledzy tancerze – ale jej ciemnobrązowe oczy co chwilę wracały do mnie, mieszanka...