Pierwsza Atramentowa Pokusa Elif

Drzwi do mojego apartamentu otworzyły się z hukiem i tam była ona – Elif Demir, cała tajemnica owinięta elegancją. Jej zielone oczy złapały złote światło zachodzącego słońca nad Bosforem, obiecując sekrety, które tylko powieściopisarz mógłby rozwikłać. Od momentu, gdy weszła z notesem w dłoni, wiedziałem, że ten wywiad zatrze każdą granicę między zawodem a pierwotnym instynktem. Jej obecność poruszyła coś głęboko we mnie, głód historii, które ukrywała za tym opanowanym uśmiechem. Patrzyłem na nią z drugiego końca pokoju, jak późne popołudniowe słońce wpadało przez okna od podłogi do sufitu w moim apartamencie nad Bosforem, malując jej oliwkową skórę ciepłymi odcieniami. Elif Demir poruszała się z gracją starożytnego Stambułu – elegancką, opanowaną, ale z nutą ognia pod spodem. Usiadła w aksamitnym fotelu naprzeciwko mnie, jej długie ciemnobrązowe fale opadły na jedno ramię, gdy skrzyżowała smukłe nogi, czarna spódnica ołówkowa podciągnęła się akurat tyle, by podniecić wyobraźnię. „Panie Arslan” – zaczęła, jej głos to miękka melodia z subtelnym tureckim akcentem, zielone oczy wpiły się w moje z intensywnością, która przyspieszyła mi puls. „Kaan, proszę. Jesteśmy teraz współpracownikami, albo przynajmniej taka nadzieja”. Pochyliłem się, z notesem w dłoni, ale to jej notes bardziej mnie intrygował – skórzany dziennik, który ściskała jak talizman. Rozmawialiśmy godzinami, a przynajmniej tak się wydawało. Pytałem o jej życie, inspiracje, duchy, które goniła w pisaniu. Odpierała eleganckimi uniki, odsłaniając tyle, by wciągnąć mnie głębiej. „Zawsze ciągnęło mnie do niewypowiedzianego” – powiedziała, palce kreślące krawędź szklanki z raki, lód brzęczał cicho. „Napięcia pod powierzchnią”. Jej wzrok zatrzymał się na moich ustach i poczułem, jak powietrze gęstnieje, naładowane słoną bryzą z cieśniny poniżej. Chciałem poznać jej tajemnice, zdjąć warstwy tej 22-letniej zagadki, która przyszła pisać moją następną powieść jako ghostwriterka. Nie wiedziałem jeszcze, że to ona przepisze moją. Rozmowa zmieniła kierunek, gdy słońce zaszło niżej, rzucając długie cienie po apartamencie. Elif...