Płomienie Festiwalowego Grzechu Giang

Powietrze w Hoi An było gęste od zapachu jaśminu i mgły rzecznej, latarnie kołyszące się jak świetliki na rzece Thu Bon podczas Festiwalu Środka Jesieni. Ja, Ravi Singh, zabłądziłem z zatłoczonych ulic, przyciągnięty hipnotycznym rytmem bębnów dochodzącym z kręgu tańca folklorystycznego blisko brzegu wody. Wtedy po raz pierwszy ją zobaczyłem — Giang Ly, enigmatyczną wietnamską piękność prowadzącą taniec. Miała 26 lat, poruszała się z smukłą gracją, która panowała nad nocą, jej jasnobrązowe włosy związane w niski kok, który delikatnie kołysał się przy każdym płynnym kroku. Jej owalna twarz, oprawiona w ciemnobrązowe oczy i jasnobrązową skórę, skrywała urzekającą tajemnicę, jej średnie piersi unosiły się i opadały pod tradycyjnym ao dai, jedwab opinający jej smukłą sylwetkę o wzroście 5'6". Festiwal tętnił kolorami — tysiące latarni wypuszczonych w niebo i płynących z prądem, rzucających ciepły, złoty blask na wszystko. Giang wirowała w centrum kręgu, jej niski kok z długich jasnobrązowych włosów lekko się rozluźniał, pasma uciekały, muskając jej szyję. Kobiety i mężczyźni wokół niej naśladowali jej ruchy, ale to ona była płomieniem przyciągającym wszystkich. Nie mogłem oderwać wzroku. Jej ciemnobrązowe oczy przeskanowały tłum, i na moment zatrzymały się na moich. Przebiegł mnie dreszcz, nie od chłodnego powiewu rzeki, ale od niewypowiedzianego zaproszenia w jej spojrzeniu. Wykonywała starożytny rytuał folklorystyczny, jej ciało snujące opowieści o miłości i tęsknocie każdym skrętem i wygięciem. Podszedłem bliżej, bębny dudniły w mojej piersi jak drugie serce. Smukłe ramiona Giang wyciągały się z gracją, palce kreśliły niewidzialne wzory w powietrzu, naśladując bieg rzeki. Tłum wiwatował, gdy nisko się pochyliła, ao dai lekko się rozchyliło, odsłaniając umięśnione nogi. Mój umysł pędził z myślami o tym, co kryje się pod tym eleganckim materiałem — jej jasnobrązowa skóra lśniąca w świetle latarni, ciało poddające się dotykom jeszcze niepoznanym. Magia festiwalu rzucała czar, ale to Giang rozpaliła we mnie coś pierwotnego. Gdy taniec...