Przebudzenie Amelii przez Zakazany Rękopis

Zostałem w biurze agencji wydawniczej długo po tym, jak ostatni pracownik się wymknął, światła miasta migotały przez okna od podłogi do sufitu jak odległe gwiazdy drwiące z mojej bezsenności. Mój rękopis, 'Veins of Velvet Desire', leżał otwarty na stole konferencyjnym, jego strony pełne surowej, nieocenzurowanej erotyki, którą odrzucali wszyscy konserwatywni redaktorzy, zanim Amelia Davis zaryzykowała. Była gwiazdą tutaj, w Blackwood Publishing – bez pokrewieństwa, po prostu kosmiczny żart – 23 lata, stuprocentowa Amerykanka, z tą pełną gracji pozą, która czyniła ją nietykalną. Jej długie faliste brązowe włosy idealnie oprawiały owalną twarz, zielone oczy ostre jak szmaragdy tnące bullshit, jasna skóra lśniąca pod lampami biurkowymi, smukła sylwetka 5'6" poruszająca się z elegancją kogoś, kto zna swoją moc. Zostawiłem szkic tam celowo, zastawiając pułapkę. Zegar wybił 22:00, i oto ona, wślizgująca się z powrotem, ołówek spódnica opinająca wąską talię i smukłe biodra, biała bluzka naprężona lekko nad średnimi cyckami. Zamarła, widząc stos papierów, palce muskające stronę tytułową. Patrzyłem z zacienionego kąta mojego tymczasowego biura, serce waliło mi jak młot. Ciekawość rozświetliła jej rysy – te pełne usta rozchylone lekko – gdy zaczęła czytać. Słowa, które wylałem, opisywały kobietę bardzo do niej podobną, uwiedzioną w zakazanych miejscach, ciała splatające się w jawnych szczegółach. Policzki jej poczerwieniały, subtelna zmiana postawy, nogi skrzyżowane mocniej. Nie wiedziała, że tam jestem, ale widziałem, jak zahipnotyzowanie przejmuje kontrolę, profesjonalna fasada pęka pod ciężarem prozy. Biuro było labiryntem regałów z książkami i mahoniowych biurek, powietrze gęste od zapachu starego papieru i świeżej farby. Na zewnątrz, Londyn – nie, czekaj, amerykańskie otoczenie, panoramę Nowego Jorku huczała cicho. Amelia przewróciła stronę, oddech przyspieszył widocznie. To było to, haczyk. Moje prowokacyjne słowa budziły w niej coś, a ja byłem gotowy wciągnąć ją na wędkę. Mruknęła do siebie: «To... to jest niebezpieczne». Ale czytała dalej, wciągana głębiej w zakazany świat, który stworzyłem właśnie...