Objęcie Zaćmienia Layli

Powietrze na dziecięcym dachu Layli niosło słaby zapach jaśminu i odległych gajów oliwnych, mieszając się z chłodnym nocnym powiewem przesuwającym się nad starożytnym sylwetką Aleppo. Ten zapach owijał mnie jak uścisk z przeszłości, budząc głębokie, niewypowiedziane pragnienie, gdy wiatr szumiał przez popękane kamienne ściany, niosąc słabe echa śmiechu z ulic poniżej. Stałem tam, Lucien Moreau, obcy tym камням, a jednak nieodparcie przyciągnięty jej zaproszeniem, mój puls przyspieszał z każdym oddechem tej obcej nocy, ciężar historii cisnął na moje ramiona, podczas gdy napięcie skręcało się ciasno w mojej piersi. Pojawiła się jak wizja z zapomnianych opowieści, jej długie ciemnobrązowe włosy ułożone w miękkie fale oprawiające twarz, łapiące srebrzyste światło nadchodzącego zaćmienia, każdy kosmyk lśniący jakby utkany z samego blasku księżyca. Jej jasnobrązowe oczy trzymały moje z ciepłem, które zaprzeczało ogniowi, który wyczuwałem pod jej elegancką postawą, spojrzenie, które przeszywało prosto do mojej duszy, sprawiając, że czułem się obnażony, pożądany, całkowicie urzeczony głębią emocji wirujących w tych migdałowych otchłaniach. W wieku dwudziestu czterech lat jej smukła sylwetka o wzroście 5'6" poruszała się z gracją kogoś, kto zna każdy szept tego miejsca, jej kroki lekkie i celowe, jakby sam dach unosił się, by ją powitać, starożytne dachówki zdawały się cicho brzęczeć pod jej bosymi stopami. Nosiła zwiewną białą suknię, która opinała jej oliwkową skórę, materiał szeptał o jej średnich piersiach i wąskiej talii, gdy podchodziła bliżej, cienki materiał drażnił zarysami krągłości pod spodem przy każdym kołysaniu, zapach jej skóry – ciepłe drzewo sandałowe i subtelna przyprawa – mieszał się z jaśminem, przytłaczając moje zmysły. „Lucien”, powiedziała cicho, jej syryjski akcent owijał moje imię jak jedwab, słowo wisiało w powietrzu, wibrując przeze mnie jak pierwsza nuta melodii, którą desperacko chciałem usłyszeć w całości, „ten dach widział pokolenia tańczące pod gwiazdami. Dziś, podczas zaćmienia, będzie świadkiem nas”. Jej łagodny uśmiech obiecywał więcej niż słowa mogły...