Naruszenie Sarah o Północy w Miejscu Ślubu

Stałem u wielkiego wejścia do starej rezydencji rodziny Hale, księżyc rzucał srebrne promienie na kruszejącą kamienną fasadę. Miejsce miało nawiedzoną reputację, szepty duchów z wieków przeszłych unosiły się w zarośniętych ogrodach i zacienionych korytarzach. Było idealne na ślub mojej siostry jutro, ale tej nocy było tylko moje – tak planowałem. Zatrudniłem Sarah David, oszałamiającą 25-letnią francuską modelkę, pod pretekstem ostatniego obejścia obiektu. Była pewna siebie, ciepła, z tą smukłą sylwetką 5'6", która przyciągała spojrzenia, jej długie proste czarne włosy oprawiały owalną twarz z przenikliwymi zielonymi oczami i jasną skórą, która eterycznie lśniła w księżycowym świetle. Średni biust, idealnie proporcjonalny do jej atletycznej smukłej budowy. Znałem jej typ: profesjonalna, opanowana, ale pod spodem iskra czekająca na zapłon. Widziałem jej portfolio – zdjęcia, które krzyczały zmysłowością bez przesady. Zatrudnienie jej na ślub to tylko przynęta. „Ostatnie sprawdzenie przed wielkim dniem”, napisałem w SMS-ie, mój głos pewny w rozmowie telefonicznej. Teraz, gdy jej samochód wjechał na żwirowy podjazd, reflektory przecinały mgłę, mój puls przyspieszył. Wysiadła w obcisłej czarnej sukience, która opinała jej krągłości, obcasy stukały o kamienne schody. „Marcus Hale?”, zapytała, jej francuski akcent brzmiał jak pieśń syreny, ciepły uśmiech rozbrajał. Skinąłem głową, wyciągając rękę, czując elektryczność, gdy nasze palce się dotknęły. „Witaj w obiekcie, Sarah. Nocą jest bardziej... intymnie”. Weszliśmy do holu, żyrandole zakryte prześcieradłami z kurzu migotały słabo od bateryjnych latarni, które ustawiłem. Powietrze było chłodne, pachniało starym drewnem i słabym lawendowym zapachem z zapomnianych ogrodów. Patrzyłem, jak eksploruje, jej zielone oczy szeroko otwarte, chłonęły sklepione sufity i portrety surowych przodków patrzących w dół. Napięcie już tliło się – mój plan rozwijał się. Chciałem ją przytłoczyć, zdominować, mieszać ból z przyjemnością w tych nawiedzonych korytarzach. Odwróciła się, pewna siebie poza nienaruszona. „Piękne, ale upiorne. Idealne na ślub?” Uśmiechnąłem się drwiąco. „Zależy, jakie wspomnienia chcesz stworzyć”. Jej śmiech był ciepły, ale policzki...