Napięcie w Przymierzalni Irene

Drzwi do mojego studia kliknęły, otwierając się akurat wtedy, gdy późne popołudniowe światło wpadało ukośnie przez wysokie okna, rzucając długie cienie na bele czerwonego jedwabiu rozłożone na moim stole roboczym. Irene Delacroix weszła do środka, jej obecność jak nagły podmuch perfum – jaśmin i coś ciemniejszego, bardziej odurzającego. Była elegancją wcieloną, ta smukła francuska sylwetka poruszała się z bezwysiłkową gracją kogoś, kto wiedział dokładnie, jak zawładnąć pomieszczeniem bez podnoszenia głosu. Jej długie ciemnobrązowe włosy opadały w artystycznie potarganych falach na ramiona, oprawiając te hazelowe oczy, które zdawały się kryć tysiąc niewypowiedzianych zaproszeń. Wyprostowałem się zza igły, którą przypinałem dołem, czując ten znajomy ucisk w klatce piersiowej, ten, który prześladował mnie od naszego pierwszego spotkania kilka tygodni temu. „Lucien” – powiedziała, jej głos miękki z akcentem, usta wygięły się w uśmiech obiecujący psoty. „Mam nadzieję, że nie przeszkadzam w twoim geniuszu”. Zaśmiałem się nisko i swobodnie, wskazując na manekina owiniętego suknią, którą zaprojektowałem specjalnie dla niej – kaskadą czerwonego jedwabiu inspirowaną zapomnianym szalikiem, mającą otulać jej ciało jak pieszczoty kochanka. Kiedy podeszła, zrzucając płaszcz i odsłaniając prostą czarną sukienkę opinającą jej jasną oliwkową skórę, nie mogłem nie wyobrazić sobie, jak ta suknia ją odmieni, jak będzie drażnić brzegi objawienia. Napięcie już wisiało w powietrzu między nami, w tym, jak jej wzrok zatrzymywał się na moich dłoniach, szorstkich od lat z igłą i nićmi. To przymierzanie było czymś więcej niż tkaniną; to preludium do czegoś, czego żadne z nas jeszcze nie nazwało, ale oboje pragnęło. Jej palce musnęły moje, kiedy brała kieliszek wina, który jej podałem, i w tym ulotnym dotyku poczułem iskrę. Irene pociągnęła wino, jej hazelowe oczy przeskanowały studio z tą wyrafinowaną ciekawością, która zawsze sprawiała, że czułem się obnażony, jakby widziała prosto do ukrytych szkiców – tych, gdzie jej forma dominowała każdą linię. Pokój był sanktuarium kontrolowanego chaosu: szkice...