Muszelka Katariny, Która Wróciła

Poranne słońce malowało zatoczkę w miękkie złoto, fale szumiały o piasek jak starzy kochankowie dzielący sekrety, ich delikatny rytm niósł słaby, słony zapach morza, który wypełniał mi płuca z każdym oddechem, który brałem z mojego punktu obserwacyjnego wysoko na wydmach. Powietrze było świeże, ale już się nagrzewało, niosąc nuty soli i wodorostów, a piasek pod moimi stopami przesuwał się miękko, wciąż chłodny po nocy. Patrzyłem na nią z wydm, Katarina Horvat, jej długie jasnobrązowe fale łapały wiatr, gdy klęczała przy basenach pływowych, trzymając tę małą, idealną muszelkę w dłoni, jej palce delikatne i pełne czci na jej perłowej powierzchni. Znalazła ją wczoraj, nagrała ją z tą swoją cichą pasją, sposób, w jaki jej oczy zapalały się za obiektywem, łapiąc każdą tęczową krzywiznę, jakby kryła tajemnice głębin, i teraz była tu znowu, przyciągnięta jakby samo morze zawołało jej imię, nieodparty pociąg, który odbijał ten szarpiący w mojej piersi. Serce waliło mi mocniej, gdy jej niebiesko-zielone oczy podniosły się, przeszukując horyzont, nieświadoma, że to ja ją tam położyłem specjalnie dla niej, wstając przed świtem, by ustawić ją akurat wśród skał, wyobrażając sobie zachwyt, który rozbłyśnie na jej twarzy. Coś w sposobie, w jaki przesuwała palcem jej krawędzie, sprawiało, że bolało mnie w środku – przyjazna, ciepła, całkowicie szczera, a jednak niosąca iskrę obiecującą więcej, subtelny ogień w jej ruchach, który budził wspomnienia ukradkowych spojrzeń przy ogniskach, jej śmiech dzwoniący jak dzwonki podczas plażowych spotkań, zawsze dostępna, ale trzymająca się na tyle z tyłu, by intrygować. Prawie czułem fakturę tej muszelki pod własnymi palcami, gładką i karbowaną, podobnie jak krzywiznę jej szyi, której dotknąć śniłem tylko, i w tamtej chwili dystans między nami wydawał się zarówno ogromny, jak i intymny, wydmy ukrywały mnie, podczas gdy otwarte morze rozciągało się bez końca przed nią. Puls tętnił mi w oczekiwaniu, myśli pędziły do tego, co...