Melis wyzywa rywala z lustra

Lustra zamieniały siłownię w nieskończoną salę odbić, każde z nich łapiąc Melis Aksoy z nowego kąta, gdy rozciągała się na macie, jej ciało rozwijało się z gracją, która przeszyła mnie dreszczem. Nie mogłem oderwać wzroku, zahipnotyzowany tym, jak jarzeniowe światła tańczyły po jej sylwetce, podkreślając każdą krzywiznę i mięsień. W wieku dwudziestu jeden lat, z atletyczną smukłą sylwetką wyćwiczoną latami treningów, poruszała się, jakby przestrzeń należała do niej — długie ciemnobrązowe włosy w miękkich skręconych lokach spływały kaskadą po plecach jak jedwabny wodospad, oliwkowa skóra lśniła pod ostrym światłem z subtelnym połyskiem oczekiwania, piwne oczy błyszczały pewnym iskrzeniem, które ścisnęło mi żołądek. Powietrze gęstwiało od zapachu gumowych mat i lekkiego pyłu kredowego, ale skupiałem się tylko na niej, na subtelnym napięciu jej mięśni, gdy sięgała głębiej w rozciąganie, jej oddechy były równomierne i głębokie. Złapała mnie na patrzeniu podczas rozgrzewki, jej usta wygięły się w figlarny uśmieszek obiecujący kłopoty, spojrzenie, które wryło mi się w pamięć jak wypalona marka. „Myślisz, że dasz radę nadążyć, Emir?” zawołała, jej głos odbijał się od szklanych ścian, gładki i drażniący, niosąc przez pustą przestrzeń, by mnie opleść. Coś w sposobie, w jaki trzymała mój wzrok, nie mrugając, intensywnie, subtelne wygięcie pleców, gdy się schyliła do przodu, biodra przechylone akurat tak, mówiło mi, że to nie tylko o salta czy chwytach. To było wyzwanie owinięte w żar, takie, które zaczynało się od potu i rywalizacji, ale kończyło skórą na skórze, ciałami śliskimi i naglącymi jedna o drugą. Obóz treningowy kadry narodowej sprowadził nas tu, elitarnych gimnastyków pchanym do granic, ale w tych pomnożonych odbiciach widziałem nas splątanych sto razy, jej ciało wciskające się w moje, oddechy mieszające się gorące i urywane, jej siła rzucająca wyzwanie mojej w sposób daleko poza matę. Puls mi przyspieszył na samą myśl — jej siła spotykająca moją w zderzeniu kończyn...