Lądowanie Aaliyah w Atlancie Goji

Słońce Atlanty zniżało się ku horyzontowi, rzucając złote odcienie na odosobniony kort tenisowy, gdzie czekała Aaliyah. Jej hebanowa skóra lśniła lekkim potem od dziennego upału, te długie naturalne loki oprawiały ciemnobrązowe oczy pełne burzy emocji. Podszedłem, serce waliło mi jak młot, wiedząc, że ta konfrontacja albo nas rozbije, albo zwiąże na zawsze. Powietrze brzęczało niewypowiedzianym pożądaniem, obietnicą uzdrowienia w każdym spojrzeniu. Droga na stare korty tenisowe była jak przekroczenie progu do mojej przeszłości. Aaliyah wysłała mi tego ranka SMS-a, słowa zwięzłe, ale pilne: Spotkaj się ze mną przy klubie po zmroku. Musimy pogadać. Paris zmieniło wszystko między nami, tak myślałem, ale jej milczenie od lądowania z powrotem w Atlancie gryzło mnie. Tara, jej najlepsza kumpela, dzwoniła wcześniej, wylewając, że Aaliyah w końcu otworzyła się przed nią na temat tego szaleństwa, ognia, który prawie ją pochłonął pod blaskiem Wieży Eiffla. Wrażliwość nie była w stylu Aaliyah, ale coś pękło. Zaparkowałem koło siatki ogrodzeniowej, odosobniony kort kąpał się w miękkim fioletowym zmierzchu. Tam była, oparta o drzwi klubu, rakieta przewieszona przez ramię jak broń. Jej szczupła atletyczna sylwetka poruszała się z tą znajomą gracją, 168 cm zwiniętej energii w białym topie i plisowanej spódniczce opinającej wąską talię. Te długie naturalne loki złapały wiatr, oprawiając twarz, ciemnobrązowe oczy wpiły się w moje, gdy się zbliżałem. – Jaxon – powiedziała, głos ciepły, ale ostry od czegoś surowego. Wystąpiła naprzód, zmniejszając dystans, jej hebanowa skóra lśniła w gasnącym świetle. Czułem jej zapach – świeży pot zmieszany z tą jaśminową lotionem, którą uwielbiała. – Tara ci powiedziała? Kiwnąłem głową, ręce w kieszeniach, żeby nie chwycić jej. – Powiedziała, że tego potrzebujesz. Nas. Tu. Kort był pusty, klub cichą oazą wypolerowanych drewnianych ławek i wyblakłych pucharów. Wspomnienia napłynęły – licealne mecze, gdzie patrzyłem, jak dominuje, jej pewność siebie magnetyczna. Odłożyła rakietę, krzyżując ramiona. – Paris to był...