Jad rywalki Mii w szatni

Parne powietrze w szatni baletowej wisiało gęste, jak zasłona niewypowiedzianych sekretów, gdy Mia Wilson utykała w stronę pryszniców po wyczerpującej próbie. Miała 26 lat, oliwkowa skóra australijskiej tancerki lśniła od potu, długie kręcone czarne włosy przyklejały się wilgotnie do owalnej twarzy i szczupłych ramion. Jej niebieskie oczy, ostre od ambicji, błyszczały bólem skręconej kostki, którą złapała podczas wymagającej sekwencji piruet. Nosiła standardowy trykot, czarny i przylegający, opinający jej 5'6" szczupłą sylwetkę i średnie piersi, teraz naznaczony małą, ukochaną broszką przypiętą do ramiączka – prezentem od zmarłego mentora, symbolem jej dążenia do awansu. Szynka baletowa echem odbijała kapiącą wodę i odległe kroki, kafelkowane ściany wzmacniały każdy oddech. Mia skrzywiła się, zdejmując pointy, uraz pulsował przy każdym ruchu. Zawsze była zdeterminowana, ale dziś ból wydawał się osobisty, okrutny zwrot w jej walce o pozycję primabaleriny. Prysznice kusiły ulgą w gorącym strumieniu, ale samotność nie była jej dana. Elena Voss wyłoniła się z cieni szafek, jej smukła sylwetka równie spocona, blond włosy obcięte krótko i surowo, zielone oczy błyszczały drapieżną radością. Elena, niemiecka importowana z reputacją jadowej precyzji, była cieniem Mii przez cały sezon – rywalką w każdym skoku, każdym spojrzeniu. „Patrz na ciebie, utykasz jak zranione źrebię”, zamruczała Elena, jej głos przecinał parę. „I ta śmieszna broszka? Jakby błyskotka miała cię zrobić primabaleriną”. Szczęka Mii stężała, drwina trafiła głęboko, podsycając ogień ambicji. Powietrze między nimi trzeszczało, nie tylko rywalizacją, ale czymś ciemniejszym, bardziej pierwotnym, gdy Elena zbliżyła się, ciepło ich ciał mieszało się w wilgotnej mgle. Serce Mii galopowało, mieszanka wściekłości i niechcianej iskry intrygi, zastanawiając się, czy ta konfrontacja rozbije jej skupienie czy je zdefiniuje na nowo. Mia wyprostowała się mimo ostrego bólu w kostce, nie pozwalając Elenie zobaczyć jej załamania. Para wirowała wokół nich, jarzeniowe światła szatni rzucały zamglone blaski na białe kafelki, szafki wzdłuż ścian jak milczący świadkowie. Woda...