Gorączkowe poddanie Delfiny w sali czekającej

Sala czekająca w szpitalu wydawała się grobowcem o tej porze, jarzeniowe światła przyćmione do chorowitego żółtego blasku, który ledwo przebijał cienie. Było po północy, a powietrze wisiało ciężkie sterylnym zapachem antyseptyku zmieszanym z lekkim, podskórnym posmakiem niepokoju i wyczerpania. Plastikowe krzesła stały wzdłuż ścian, ich winylowe siedziska popękane od lat nerwowych ciał wiercących się na nich. Automat z napojami cicho brzęczał w kącie, jego neonowy wyświetlacz migotał jak gasnące bicie serca. Siedziałem tam, Javier Ruiz, łokcie na kolanach, wpatrzony w porysowaną podłogę z linoleum, umysł wirujący burzą strachu o siostrę Marię, która właśnie wyszła z pilnej operacji. Godziny zlewały się w wieczność, każdy tik zegara na ścianie jak cios młota w moje nadszarpnięte nerwy. Wtedy drzwi do oddziału chirurgicznego otworzyły się z hukiem i wyszła ona — dr Delfina García. Nawet śmiertelnie zmęczona, była wizją, która trafiła we mnie jak zastrzyk adrenaliny. Dwadzieścia dwa lata, argentyńska ogień w żyłach, z kruczoczarny włosami w rozczochranych falach opadających długimi kaskadami na plecy, lekko potarganymi po maratonie operacji. Jej czekoladowobrązowe oczy, oprawione w owalną twarz o skórze w odcieniu mocha, zmęczonym wzrokiem przeskanowały salę, zanim zatrzymały się na mnie. Smukła przy 168 cm wzrostu, jej ciało to atletyczna elegancja pod crisp białym kitelkiem, średnie piersi subtelnie zarysowane przez obcisłe spodnie i bluzkę chirurgiczną pod spodem. Poruszała się z celową gracją, kroki miękkie na podłodze, niosąc na podkładce jak tarczę. „Panie Ruiz?” Jej głos był chrapliwy od zmęczenia, przesiąknięty tym namiętnym argentyńskim akcentem, który przyspieszał mi puls. Podchodziła, jej obecność przecinała mrok jak płomień. Podniosłem wzrok i cholera, te oczy kryły głębie intensywności, które kurczyły pokój. Była wyczerpana, ciemne cienie pod oczami, ale w jej nieładzie była surowa, nieokiełznana uroda — pełne usta lekko rozchylone, skóra lśniąca w słabym świetle. Usiadła obok mnie, na tyle blisko, że złapałem jej zapach: czyste mydło zmieszane z...