Gorączkowa aukcja Dao z łowcą Victorem

Powietrze w kreolskiej rezydencji było gęste od zapachu starzonego bourbona i kwitnącego jaśminu z dziedzińca za arkadowymi oknami. Kryształowe żyrandole kapały światłem jak roztopione złoto nad tłumem zacienionych postaci, ich twarze pół ukryte za ozdobnymi maskami. Ja, Victor Hale, niezwykły łowca artefaktów, opierałem się o kolumnę z rowkami, moje oczy utkwione w niej — Dao Mongkol. Stała po drugiej stronie wielkiej salonu, wizja w obcisłej szmaragdowej jedwabnej sukni, która przylegała do jej szczupłej sylwetki 5'6" jak szept kochanka. Jej długie falowane brązowe włosy opadały miękkimi falami w dół jej ciepłej opalonej pleców, łapiąc migotanie światła świec. Te ciemnobrązowe oczy, oprawione w owalną twarz, przeszukiwały salę z marzycielską intensywnością, jakby była zagubiona w jakimś romantycznym uniesieniu pośród złocistego chaosu. Aukcja była tajna, szeptana w kręgach kolekcjonerów — skarbiec południowo-wschodnioazjatyckich reliktów przemycanych przez bagienne kanały. Ale to jej medalion mnie zahaczył. Zagnieżdżony w wgłębieniu jej gardła, pulsował nieziemskim blaskiem, tajskie rękodzieło z ery Ayutthaya, albo tak krzyczały moje instynkty. Bawiła się nim nieświadomie, jej średnie piersi unosiły się delikatnie z każdym oddechem, dekolt sukni kusił akurat tyle, by wzburzyć krew. Poczułem to natychmiast, ten pociąg łowcy, zmieszany z czymś pierwotnym. Dao nie była zwykłą licytującą; była nagrodą przebraną za zdobycz. Nasze oczy spotkały się przez tłum, jej usta wygięły się w miękkim, świadomym uśmiechu, który obiecywał sekrety warte więcej niż złoto. Młotek aukcjonera trzasnął jak grom, ale mój puls go zagłuszył. Dziś wieczorem ten medalion — i ona — będą moje. Przebiłem się przez tłum, szmer licytacji wznosił się jak gorączkowy chorał. Dao kręciła się koło gabloty ze złoconymi posągami Buddy, ich oczy zdawały się patrzeć na nas oboje. Odwróciła się, gdy się zbliżyłem, jej falowane brązowe włosy zakołysały się, ciemnobrązowe oczy złapały moje z tą marzycielską alchemią. „Medalion”, powiedziałem cicho, „jest exquisite. Ayutthaya, co nie?” Skośiła głowę, usta rozchyliły się w...