Czerwone Odkrycie Dao w Aksamitnych Cieniach

Deszcz lał jak z cebra, jakby bogowie wylewali swoją furię, zamieniając wąskie ulice Bangkoku w rzeki chaosu. Ja, Jax, zahartowany wędrowiec z przemoczonym plecakiem i koszulą przylegającą do umięśnionej klatki piersiowej, zauważyłem słaby blask antykwariatu przed sobą. Błyskawica rozdarła niebo, oświetlając szyld: 'Mongkol Antiques.' W desperacji szukając schronienia, pchnąłem ciężkie drewniane drzwi, dzwonek zadzwonił cicho na tle ryku na zewnątrz. W środku powietrze było gęste od zapachu starego drewna, kadzidła i czegoś słodszy, jak jaśmin zmieszany z tajemnicą. Przyciemnione lampiony rzucały aksamitne cienie na półki zawalone porcelanowymi wazami, rzeźbami z jadeitu i miedzianymi idolami z zapomnianych epok. Za ladą stała ona – Dao Mongkol, właścicielka sklepu. Była wizją: 25 lat, tajska piękność z długimi falowanymi brązowymi włosami opadającymi kaskadami na plecy, ciemnobrązowymi oczami, które zdawały się skrywać sekrety, ciepłą opaloną skórą lśniącą w słabym świetle, owalną twarzą oprawioną tymi falami, smukłym ciałem o wzroście 5'6" z średnimi piersiami subtelnie zarysowanymi pod jedwabną bluzką. Marzycielska i romantyczna, poruszała się z gracją, która przyspieszała mi puls. Podniosła wzrok znad skrzyni z nowymi nabytkami, jej oczy lekko się rozszerzyły na widok mnie ociekającego wodą na jej podłodze. 'Uwięziony przez burzę?' zapytała, jej głos miękki, melodyjny, z tym melodyjnym tajskim akcentem, który owijał się wokół mnie jak jedwab. Skinąłem głową, otrząsając się z wody, moje oczy przyciągnięte do jej smukłej sylwetki, gdy wycierała ręce szmatką. Nie miałem pojęcia, że ta noc wszystko zmieni. Gdy grom zahuczał, wróciła do skrzyni, jej palce musnęły coś czerwonego – medalion, lśniący nienaturalnie. Impulsywnie przypięła go do szyi, i zobaczyłem to: rumieniec wspinający się po jej ciepłej opalanej skórze, oddech się zaciął. Powietrze zgęstniało, naładowane nie tylko elektrycznością z burzy, ale czymś pierwotnym, budzącym się. Dao uśmiechnęła się ciepło, gestem zapraszając na stołek koło lady. 'Siadaj, proszę. Burza nie ustanie przez godziny.' Usiadłem, moje oczy śledzące krzywiznę jej szyi,...