Festiwalowe Otarcie Fitri

Nocne powietrze brzęczało chaotycznym rytmem festiwalu świątynnego — bębny waliły jak serca, śmiech splatał się z tłumem tancerzy w jaskrawym batiku. Wilgotny powiew niósł zapachy kadzideł wijących się z pradawnych kamiennych ołtarzy, mieszając się z ostrym zapachem skwierczącego ulicznego żarcia — szaszłyków satay palących się nad otwartym ogniem, słodkich naleśników kokosowych smażonych w wokach. Skóra mrowiła mnie od elektryzującej anticipacji nocy, pot perlił się na karku, kiedy przedzierałem się przez tłum, ziemia wibrowała pod stopami od tupotu nóg i zderzających się w hipnotycznej dysharmonii gongów gamelan. Zauważyłem ją pierwszy, Fitri, tę bezwysiłkowo wyluzowaną indonezyjską piękność z długimi prostymi ciemnobrązowymi włosami z przedziałkiem na środku, kołyszącą się w tłumie. Jej ruchy były leniwe, hipnotyczne, biodra kręciły się w rytm, jakby muzyka płynęła w jej żyłach, powolna i całkowicie urzekająca. Jej ciepła opalona skóra lśniła w świetle lampionów, smukła sylwetka 168 cm poruszała się z wyluzowaną gracją, która przyspieszała mi puls. Od razu to poczułem, ten znajomy szarpnięcie w brzuchu, sposób, w jaki jej obecność przecinała szaleństwo jak chłodny powiew na rozpalonej skórze. Miała na sobie zwiewny batikowy sarong zawiązany nisko na biodrach, szalik luźno zarzucony na ramiona, sugerujący średnie krągłości pod spodem. Tkanina łapała migotliwe światło, wzory karmazynu i indygo przesuwały się jak żywe płomienie, drażniąc przebłyski gładkiego pasa brzucha. Nasze oczy spotkały się przez morze ciał, i coś elektryzującego przeszło między nami, niewypowiedziana obietnica. W tym zawieszonym momencie świat zwęził się do jej ciemnobrązowych oczu, głębokich sadzawek odbijających blask lampionów, trzymających moje z iskrą zrozumienia, która wysyłała gorąco po moich żyłach. Nie mogłem oderwać wzroku. Oddech mi się złapał, myśli się rozsypały — ile nocy odtwarzałem wspomnienia jej dotyku, jej śmiech echo w głowie jak zakazana melodia? Ten półuśmiech na pełnych ustach mówił mi, że ta noc nas rozłoży oboje, tu i teraz w cieniach pradawnej świątyni, gdzie nikt nie...