Echa wątpliwości Katariny

Ekran świecił w przyciemnionym świetle jej nadmorskiego mieszkania, rzucając migoczące niebieskie odcienie na pobielane ściany ozdobione delikatnymi muszlami i wyblakłymi mapami żeglarskimi, które szeptały o dawnych przygodach. Ten przeklęty klip wideo zapętlał się bez końca – ulotna chwila z naszej lekcji w zatoce, moje ręce stabilizujące ją na żaglówce, gdy wiatr szarpał żagle, jej śmiech złapany przez wiatr jak wołanie syreny, czysty i nieposkromiony, jej niebiesko-zielone oczy błyszczące nieokiełznaną radością. Teraz był wszędzie, hashtagi eksplodujące w internecie jak fajerwerki nad Adriatykiem, zmieniając naszą prywatną radość w publiczne widowisko, obcy rozkładający na czynniki pierwsze każdy dotyk skóry, każde współdzielone spojrzenie, podsycając plotki, które gryzły jej spokój. Patrzyłem na nią z drzwi, słaby zapach soli i jej lawendowego szamponu unosił się w powietrzu, Katarina Horvat, moja chorwacka piękność z tymi niebiesko-zielonymi oczami zacienionymi troską, zwykła żywiołowość przyćmiona liniami napięcia wyciętymi na jej jasnej oliwkowatej skórze. Chodziła po balkonie, jej bose stopy cicho stąpały po chłodnej kafelkowanej podłodze, rytm oceanu kpił z jej niepokoju nieustannym uderzaniem o skały poniżej, fale pieniące się na biało pod wschodzącym księżycem. Przybyłem, by ją chronić, by otoczyć ją cichą siłą, której potrzebowała, moja szeroka rama rybaka jak wał obronny przed cyfrową burzą szalejącą na zewnątrz. Powietrze między nami brzęczało resztkami dnia – zapach morskiej bryzy na moich ubraniach, odległy krzyk mew krążących nad głową. Ale gdy jej wzrok spotkał mój, przebijając cienie, coś głębszego się poruszyło, gorąco pod wątpliwością, które obiecywało pochłonąć nas oboje, rozpalając żar pożądania, który tliliśmy przez tygodnie wśród kradzionych chwil na wodzie. Jej jasnobrązowe fale łapały blask księżyca, opadając w miękkich, głębokich kaskadach z przedziałem z boku, które prosiły się o dotyk, obramowując jej smukłą sylwetkę na tle rozległego, usianego gwiazdami morza. Poczułem to wtedy, pociągnięcie w klatce, głębsze niż ochrona – głód, by w pełni ją posiąść, by zagłuszyć hałas świata symfonią...