Rozbite Sanktuarium Dalii

Powietrze w replice grobowca było ciężkie od zapachu starożytnego pyłu i migotliwego światła pochodni, cienie tańczyły po hieroglifach, które szeptały sekrety dawno pogrzebane. Dalia stała przede mną, jej chłodne popielate szare włosy łapały słabe światło jak księżyc na wodach Nilu, jej skóra oliwkowa opalona i lśniąca w tej świętej przestrzeni. Podążyłem za nią tu podczas lockdownu w muzeum, pociągnięty siłą między nami, której żadna tabliczka z opisem eksponatu nie mogła wyjaśnić. Jej bursztynowo-brązowe oczy spotkały moje, niosąc wyzwanie owinięte w tajemnicę, jej elegancka sylwetka otulona w zwiewną białą lnianą suknię, która przylegała na tyle, by sugerować ciepło pod spodem. Oskarżenia pracownika muzeum wciąż odbijały się echem w mojej głowie – szepty o niewłaściwości w tych świętych salach – ale tu, odcięci od świata, wszystko na zewnątrz przeminęło. Zrobiła krok bliżej, jej smukłe palce musnęły moje, iskra obiecująca wszystko, czego sobie odmawialiśmy. W tamtej chwili wiedziałem, że ta noc rozbije coś świętego w nas obojgu, wiążąc nas rytuałem starszym niż kamienie wokół nas. Jej wargi lekko się rozchyliły, zapraszając, i zastanawiałem się, czy ona też czuje ten sam desperacki głód, potrzebę zawładnięcia tym sanktuarium jako naszym. Ciężkie kamienne drzwi zaskrzypiały, zamykając się za nami, pieczętując replikę grobowca w ciszy, która wzmacniała każdy oddech, każde bicie serca. Obecność Dalii wypełniała komnatę, jej elegancka postawa niezmącona nawet teraz, gdy w uszach wciąż brzmiał wściekły głos pracownika muzeum sprzed chwili. „Dr. Khalil, pani Mansour – to niedopuszczalne! Zostawanie po godzinach, te... niestosowności w świętych miejscach!” Wtargnął do sali wystawowej akurat, gdy jej dłoń musnęła moje ramię, jego twarz poczerwieniała z oburzenia strażnika chroniącego relikwie przed żywymi. Ale Dalia tylko uśmiechnęła się tym swoim tajemniczym uśmiechem, ciepłym, lecz nieprzeniknionym, i poprowadziła mnie głębiej w labirynt wystaw, aż dotarliśmy do tej idealnej repliki sanktuarium faraona. Teraz, sami w migotliwym półmroku pochodni, hieroglify na ścianach zdawały się...