Wahające Się Namaszczenie Dalii

Powietrze w skrytce magazynowej muzeum ciężkie było od zapachu starego kamienia i pustynnego pyłu, słabo oświetlona komnata obok repliki grobowca, która szeptała o dawno uciszonych faraonach. Słaby odgłos kapiącej wody z jakiejś odległej rury mieszał się z ciszą, tworząc rytm jak powolny puls starożytnego serca zakopanego głęboko pod ziemią. Kręciłem się tu godzinami, mój oddech płytki w oczekiwaniu, chłodna kamienna podłoga przenikała zimnem przez moje buty, gdy kończyłem ostatnie przygotowania. Patrzyłem, jak Dalia Mansour wchodzi przez ciężkie drzwi, żelazne zawiasy skrzypiące cicho jak westchnienie samych bogów, jej chłodne popielate szare włosy łapiące słaby blask lampionów jak księżycowe światło na wodach Nilu, każdy kosmyk lśniący subtelnymi falami, które oprawiały jej twarz w eteryczną miękkość. Była elegancją wcieloną, 25-letnia, niosąca tajemnicę starożytnego Egiptu w bursztynowo brązowych oczach, jej oliwkowonie opalona skóra lśniąca delikatnie w cieniach, gładka i kusząca pod migotliwym światłem, które bawiło się na jej wysokich kościach policzkowych i pełnych ustach. W jej postawie była wahanie, subtelne wygięcie smukłej sylwetki pod zwiewną białą lnianą suknią, która przylegała na tyle, by sugerować ciepło pod spodem, materiał szepczący o jej skórze przy każdym ruchu, dopasowując się do delikatnego wzboczenia bioder i wąskiego wcięcia talii. Mój umysł pędził z możliwościami – wybrałem ją nie tylko za wiedzę o egiptologii, ale za ten niewypowiedziany ogień, który wyczuwałem w niej podczas naszych wykładów, sposób, w jaki jej oczy zatrzymywały się na reliktach z głodem, który odbijał moje własne zakazane pragnienia. Przyjęła moje zaproszenie, by pomóc w tym udawanym rytuale, namaszczając relikty olejem lotosowym, jakbyśmy byli arcykapłanem i akolitką w jakimś zaginionym świątyni, jej obecność teraz wypełniająca skrytkę nową witalnością, jej subtelny zapach jaśminu i sandałowca przecinający stęchłe powietrze jak świeży powiew z rzeki. Mój puls przyspieszył, gdy nasze oczy się spotkały – jej ciepłe, lecz ostrożne, moje głodne, by rytuał rozwinął się poza relikty, puls ciepła...