Cieniowe Ponowne Spotkanie Caroliny

Otworzyłem drzwi do studia fotograficznego Caroliny, cichy brzęk dzwonka odbił się echem w popołudniowej ciszy. Powietrze było gęste od zapachu chemikaliów do wywoływania i jej perfum – czegoś kwiatowego i odurzającego, jak jaśmin zmieszany z dziką żarem meksykańskiej letniej nocy. Tam była, moja ex, Carolina Jiménez, siedząca na krawędzi zagraconego biurka w biurze, otoczona rozsypanymi odbitkami eterycznych modelek w złotym świetle godziny złotej. Mając 19 lat, nie zmieniła się dużo od naszego rozstania sześć miesięcy temu, jej smukła sylwetka 5'6" nadal niosła tę spokojną harmonię, która zawsze przyciągała mnie jak ćmę do płomienia. Jej długie proste blond włosy opadały jak złota kurtyna na ciepło opalone ramiona, oprawiając owalną twarz z tymi ciemnobrązowymi oczami, które mogły przebić cię na wylot. Miała na sobie prostą białą bluzkę wpuszczoną w czarne spodnie wysokiego stanu, materiał opinał jej średnie cycki i wąską talię akurat tyle, by przypomnieć mi, co straciłem. Ale było coś innego – blask wokół niej, subtelna poświata na skórze, która sprawiała, że wyglądała jeszcze bardziej żywa, bardziej nieuchwytna. Pod kołnierzykiem bluzki złapałem najsłabszy błysk metalu, wisiorek, który jej dałem lata temu, ukryty, ale nie zapomniany. Podniosła wzrok znad laptopa, zaskoczenie przemknęło po jej twarzy, potem stwardniało w ostrożność. 'Rafael? Co tu robisz?' Jej głos był spokojny, ale słyszałem podskórne napięcie, to samo, które zawsze między nami tliło. Podszedłem bliżej, serce waliło mi mieszanką gniewu i tęsknoty. Rozstaliśmy się brzydko, oskarżenia o moją zazdrość, jej rosnąca kariera ciągnąca ją ode mnie. Ale teraz, widząc ją, ten wisiorek wystający, wszystko znów się we mnie zakotłowało. Studio wydało się mniejsze, cienie wydłużały się, gdy słońce zniżało za matowymi oknami, rzucając wydłużone wzory na parkiet zawalony kablami i tłami. Czułem pociąg, magnetyczną siłę, która zawsze nas definiowała. Skrzyżowała nogi, postawa spokojna, ale obronna, i wiedziałem, że ta niezapowiedziana wizyta вот-вот rozedrze stare rany – albo...