Nocny Klient Dao w Aksamitnych Cieniach

Zegar na wieży wybił północ, kiedy ja, Laird Ronan Black, pchnąłem ciężkie dębowe drzwi biblioteki mojego rodowego zamku. Cienie tańczyły po wysokich regałach wypchanych skórzanymi księgami, ich grzbiety popękane od wieków tajemnic. Migotliwe światło świec z kutych żelaznych żyrandoli rzucało złocisty opar nad perskimi dywanami wytartymi przez pokolenia zbrojnych lordów takich jak ja. Powietrze gęstwiało od zapachu starego papieru, wosku pszczelego i delikatnego, egzotycznego jaśminu, który nie pasował do tych góralskich kamieni. Przywołałem ją tu – Dao Mongkol, enigmatyczną tajską skrybkę, której słowa nawiedzały moje sny odkąd pierwszy raz przeczytałem jej manuskrypt. Marzycielska i romantyczna, podobno splatała opowieści, które zacierały granicę między fikcją a zakazanym pożądaniem. Ale tej nocy to nie była opowieść; to byliśmy my. Zobaczyłem ją od razu, sylwetkę odciętą na tle wysokiego łukowatego okna z widokiem na burzowe jezioro. Jej długie faliste brązowe włosy spływały jak północna rzeka po smukłych plecach, oprawiając owalną twarz o ciepłej opalonej skórze, która eterycznie lśniła w przyćmionym świetle. Przy wzroście 5'6", jej ciało było smukłą wizją w przylegającej szmaragdowej aksamitnej sukni, która opinała średnie piersi i wąską talię, przywołując jakąś historyczną fantazję, gdzie kurtyzany uwodziły królów pośród zapomnianej wiedzy. Ciemnobrązowe oczy błyszczały ciekawością, kiedy przesuwała palcem po zakurzonej księdze, usta rozchylone w cichej zadumie. Odwróciła się, wyczuwając moją obecność, i nasze spojrzenia się spotkały – iskra zapłonęła w aksamitnych cieniach. „Laird Black” – zamruczała, jej głos miękki z melodyjnym akcentem odległych uliczek Bangkoku, marzycielski, ale z nutą wyzwania. „Zmuszałeś mnie czekać w tym labiryncie szeptów”. Jej romantyczna esencja przeświecała, oczy marzyły o nieopowiedzianych fabułach. Podszedłem bliżej, mój kilot otarł się o dywan, serce waliło mi w rytm burzy na zewnątrz. To nie było zwykłe spotkanie z klientem; fragment jej historii – opowieść o kochankach debatujących o losie pośród ruin – obudził we mnie coś pierwotnego. Mieliśmy omówić zwroty akcji, ale powietrze...