Tryumfalne przejęcie dziedzictwa przez Vidę

Wielkie ognisko żniwnego festiwalu ryczało w sercu winnic Duval, płomienie strzelały wysoko w zmierzch nieba jak triumfujące duchy świętujące obfitość roku. Złote światło tańczyło po rzędach starożytnych winorośli ciężkich od winogron, ich liście szumiały cicho w ciepłym jesiennym powiewie. Śmiech i muzyka festiwalowiczów mieszały się w powietrzu – rustykalne ludowe melodie grane na akordeonach i skrzypcach, brzęk kieliszków z winem wznoszących toasty za kolejny udany zbiór. pochodnie wyznaczały ścieżki, rzucając migotliwe cienie, które ożywiały noc, naładowaną płodnością ziemi i ludzkim rozpasaniem. Ja, Antoine Duval, stałem na skraju zgromadzenia, dziedzictwo mojej rodziny pulsowało w tych glebach. W wieku 32 lat byłem zarządcą tego imperium, szeroki w ramionach od lat pracy, ciemne włosy potargane przez wiatr, ostre niebieskie oczy przeszukiwały tłum w poszukiwaniu oznak kłopotów. Rywalizacje sięgały głęboko tutaj w Bordeaux; działki Bakhtiarich graniczyły z naszymi, a szepty starych waśni wypływały ostatnio na powierzchnię. Wtedy się pojawiła, przecinając bawiących się jak pustynna burza. Vida Bakhtiari, 19 lat, uosobienie perskiego ognia z oliwkową skórą lśniącą w blasku ogniska, orzechowymi oczami płonącymi determinacją. Jej długie faliste ciemnobrązowe włosy opadały dziko na ramiona, oprawiając owalną twarz jednocześnie delikatną i dziką. Przy 168 cm jej atletycznie szczupłe ciało poruszało się z drapieżną gracją – wąska talia rozszerzająca się w jędrne biodra, średnie piersi napinające dopasowaną karmazynową bluzkę przypominającą rozlane wino. Nosiła zwiewną czarną spódnicę z wysokim rozcięciem na jednym udzie, odsłaniającą błyski długich, wyrzeźbionych nóg w miarę zbliżania się. W dłoni ściskała jak broń wytartą skórzaną księgę pamiętnikową. Znałem tę książkę; nawiedzała moje sny odkąd jej fragmenty wypłynęły. Sekrety jej ciotki, skandale, które mogły obalić imperia. Awanturnicza wolność Vidy była legendarna – przemierzyła świat, ale teraz była tutaj, na moim terenie, gotowa odebrać to, co uważała za swoje. Mój puls przyspieszył, nie tylko z rywalizacji, ale z surowego magnetyzmu, który z niej bił. Powietrze zgęstniało od...