Burza Zazdrosnych Płomieni Vidy

Deszcz walił w wysokie okna naszej głównej sypialni jak mściwy bóg, strugi wody rozmazywały widok rozległych winnic poniżej. Toskania w burzy zawsze była dramatyczna, ale tej nocy odzwierciedlała furię gotującą się we mnie. Stałem w drzwiach, koszula przylepiała się wilgotnie do klatki, po biegu przez ogród, oczy wbite w Vidę. Leżała zwinięta na king-size łóżku, jej długie faliste ciemnobrązowe włosy spływały po ramionach jak kaskada północy, oświetlone migotaniem pojedynczej lampy. Mając 19 lat, ta perska piękność z oliwkową skórą i orzechowymi oczami miała mnie całkowicie w garści, jej atletycznie szczupłe ciało owinięte w przezroczystą białą jedwabną szlafrokę, która sugerowała średnie piersi i wąską talię pod spodem. Trzymała ten przeklęty dziennik — skandaliczny relikt jej ciotki — w dłoniach, nieświadoma na początku mojego wejścia. Jej owalna twarz, zwykle tak pełna swobody i przygód, teraz miała tajemniczy blask, gdy przewracała strony. Vida Bakhtiari, moja dzika sercowa miłość, która wciągnęła mnie w ten wir romansu pośród włoskich wzgórz. Ale tej nocy zazdrość drapała mnie po bebechach. Podsłuchałem jej rozmowę z Livią przez telefon wcześniej, śmiech zbyt intymny, szepty zbyt przeciągnięte. A teraz ten dziennik — czwarta strona odsłaniająca skandale threesome ciotki, opowieści o splątanych ciałach, które sprawiły, że krew we mnie zagotowała. Czy Vida porównywała? Fantazjowała? Burza na zewnątrz szalała, grzmot dudnił jak moje serce. W końcu podniosła wzrok, te orzechowe oczy rozszerzyły się w zaskoczeniu, potem zmiękły z tym figlarnym błyskiem. „Marco” — wyszeptała, odkładając dziennik, jej głos to zmysłowa melodia przecinająca ryk deszczu. Przeszedłem pokój w trzech krokach, perski dywan tłumił moje kroki, umysł burzą posiadania i pożądania. Powietrze gęste od zapachu mokrej ziemi i jej perfum jaśminowych, napięcie trzaskało jak błyskawica. Mało wiedziała, że ta konfrontacja rozpali płomienie, których żadne z nas nie zdoła opanować. Wieżowałem nad nią, klatka falująca, furia burzy echem mojej własnej. „Vida, co to kurwa była...