Śmiała Pokusa Castingowa Emmy

Siedziałem w zacienionym kącie słabo oświetlonej sali castingowej w konserwatorium, powietrze gęste od zapachu wypolerowanych drewnianych podłóg i lekkiego żywicznego pyłu z drążka. Pojedyncze światło reflektora przebijało mrok, rzucając długie cienie na lustra pokrywające ściany, odbijając nieskończone wersje pustej przestrzeni czekającej na następną ofiarę – albo gwiazdę. Moja rola starszego instruktora wymagała precyzji, a dziś oceniałem finałowe castingi do naszego elitarnego programu baletowego. Na liście pojawiło się imię Emmy Romero, 26-letniej argentyńskiej zadziornej laski, której reputacja wyprzedzała ją samą: ambitna, zdeterminowana, z ciałem wyćwiczonym do perfekcji. Smukła przy wzroście 168 cm, jej ciepła opalona skóra lśniła pod światłami sceny w poprzednich nagraniach, które obejrzałem, popielate blond włosy ściągnięte w surowy niski kok podkreślający owalną twarz i przenikliwe jasnoniebieskie oczy. Średni biust, atletyczne linie – była wizją kontrolowanej mocy. Drzwi zaskrzypiały, i oto była, wchodząc z gracją pantery, czarny trykot przylegający do każdej krzywizny, cienkie rajstopy szeleszczące na długich nogach. Niosła się z nieugiętą pewnością siebie, oczy na chwilę złapały moje, zanim kiwnęła akompaniatorowi. Klawisze fortepianu uderzyły w pierwsze nuty jej solówki, wymagającego fragmentu z „Giselle”. Oparłem się, ręce skrzyżowane, patrząc, jak jej ciało wygina się i skręca. Jej wysunięcia były bezbłędne, palce stóp jak strzały, każdy obrót z dziką precyzją. Pot zaczął perlić na jej ciepłej opalanej skórze, sprawiając, że lśniła w świetle. Ale widziałem głód w jej ruchach – surową ambicję, która pchała ją poza granice. Kiedy wylądowała w finałowym arabesku, trzymając go niemożliwie długo, klatka piersiowa falowała, jasnoniebieskie oczy zerknęły na mnie po aprobatę. Jeszcze żadnej nie dałem. To był dopiero początek. Lustra sali mnożyły jej postać, hipnotyczną armię Emm, każda promieniująca niebezpieczną mieszanką wrażliwości i dominacji. Mój puls przyspieszył; takie castingi zawsze budziły we mnie coś pierwotnego. Stała tam, oddech się wyrównywał, czekając na mój werdykt. Nie wiedziała, że moja ocena będzie prywatna, intymna – zaprojektowana, by...