Zniszczone Głębie Aylin Rozbijają Obronę

Wrak majaczył poniżej, szkieletowy duch w turkusowych głębinach, wciągający mnie swoim syrenim wołaniem. Aylin wypłynęła obok mnie, jej miodowobrązowe oczy płonęły dziko przez maskę, oskarżając mnie o kradzież, nawet gdy jej smukłe ciało otarło się o moje w prądzie. Ta strona z dziennika, którą zgarnąłem, paliła w mojej torbie nurkowey, ale jej ciepło cięło głębiej. W relikwiach kajuty kapitana, pośród rozłupanego drewna i zapomnianego złota, nasza konfrontacja rozpaliła coś dzikiego — czułą dzikość, która miała nas obu rozwalić, zanim prawda nas zatopi. Łódka nurkowa kołysała się leniwie, gdy Aylin wspięła się na pokład, woda spływała z jej pianki jak płynny jedwab po oliwkowobrązowej skórze. Jej gęste brązowe fale kleiły się mokro do ramion, a te miodowobrązowe oczy wpiły się w moje z ogniem, który sprawił, że mój puls walił jak młot. „Kerem” — powiedziała, głos słodki, ale ostry jak stal, zdejmując maskę. „Myślisz, że możesz ukraść stronę z wraku i zniknąć? Ta strona z dziennika jest moja — dziedzictwo mojego brata”. Oparłem się o konsolę, próbując grać na luzie, ale jej smukła figura, całe 5'5" zdeterminowanej gracji, już mnie przyparła do muru. Wcześniej współpracowaliśmy, nurkując w tych tureckich wodach po relikwie, ale zabrałem stronę w impulsie, myśląc, że ukryje wstyd mojej rodziny. „Aylin, to nie to, co myślisz” — odparłem, głos szorstki bardziej, niż chciałem. Jej ciepło, ta wrodzona słodycz, zawsze mnie rozbrajała. Podeszła bliżej, a właściciel sklepiku, z którym pracowała, zerkał na nas podejrzliwie z sterówki — stary Demir, zawsze marudzący o jej „rozproszeniach”. Znowu się uzbroiliśmy bez słowa, nurkując w lazurowe głębie ku wrakowi. Kajuta kapitana czekała, grobowiec z wypaczonego dębu i mosiądzu, smugi światła przeszywające mrok jak oskarżenia. Gdy finowaliśmy przez zardzewiałą framugę drzwi, jej rękawiczka otarła się o moją — elektryzująco, celowo. Widziałem determinację na jej twarzy, sposób, w jaki jej wargi zacisnęły się za regulatorem....