Zmierzchowy Smak Giorgii

Biblioteka willi otulała nas jak aksamitny całun po północy, ciężki zapach starej skóry i świec z wosku pszczelego przenikał powietrze, mieszając się z subtelnym, odurzającym śladem perfum Giorgii – jaśmin i coś ciemniejszego, bardziej pierwotnego – co przylegało do ciszy. Świece rzucały migotliwe cienie na starożytne tomy w skórzanych oprawach, ich złocone grzbiety szeptały sekrety zapomnianych epok, rzucając wydłużone wzory, które tańczyły jak kochankowie na ścianach obitych ciemnym orzechem. Słyszałem cichy trzask płomieni, odległe westchnienie wiatru przez ogrody willi, każdy dźwięk wzmocniony w ciszy, która nas otulała. Giorgia Mancini stała tam, jej jasnobrązowe fale oprawiały te przenikliwe jasnoniebieskie oczy, półuśmiech drażnił jej pełne usta, postawa promieniowała cichą pewnością siebie, która przyspieszała mój puls. W mojej głowie odtwarzałem moment, kiedy przyjechała wcześniej tego wieczoru, jej obcasy cicho stukały po marmurowych podłogach, zwabiona moim zaproszeniem, nieświadoma – albo w pełni świadoma – prądu, który nas przyciągał. Zaprosiłem ją na to, co nazwałem naszym „pierwszym rytualnym szkicem” – pretekst, by przyciągnąć ją bliżej, by pozwolić mojemu spojrzeniu zatrzymać się na delikatnej krzywiznie jej szyi, gdzie pojedynczy naszyjnik z pereł spoczywał jak obietnica na jej jasnej skórze. Moje palce swędziały z pragnienia, by ją szkicować, tak, ale jeszcze bardziej, by ją obmapować dotykiem, uchwycić subtelną grę światła na jej obojczyku, która teraz nawiedzała moje myśli. Ambitna jak była, przejrzała to, ale i tak weszła w blask, jej jasnoniebieskie oczy spotkały moje z iskrą wyzwania, jakby prowokując mnie, bym ujawnił prawdziwe intencje. Powietrze brzęczało niewypowiedzianymi obietnicami, gęste od napięcia, jej jasna skóra świeciła ciepło na tle chłodnej marmurowej podłogi, kontrast czynił ją prawie eteryczną, żywą rzeźbę w świeconym sanktuarium. Stałem tam, szkicownik zapomniany w dłoni, oddech płytki, gdy chłonąłem jej widok – delikatny kołysanie bioder pod dopasowaną czarną spódnicą, jedwabna bluzka sugerująca krągłości pod spodem. Już wyobrażałem sobie, jak śledzę ten obojczyk czymś więcej niż...