Zmierzchowe Zaproszenie Ploy

Słońce zniżało się nisko nad wodą, malując niebo smugami sinoniebieskiego fioletu i rozżarzonego złota, kolory przenikały się jak powolny siniak na horyzoncie, odzwierciedlając cichy ból, który narastał we mnie. Stałem w pawilonie, powietrze gęste od zapachu frangipani i soli z pobliskiego morza, upajająca mieszanka, która przylegała do mojej skóry i wypełniała płuca z każdym oddechem, budząc wspomnienia odległych brzegów i niewypowiedzianych obietnic. Latarnie wisiały pod krokwiami, ich miękkie światło właśnie zaczynało odpychać nadciągający zmierzch, rzucając wydłużone cienie, które leniwie tańczyły po plecionych matach, zapraszając sekrety do rozkwitu w ich ciepłym uścisku. Ploy miała wrócić lada chwila, jej smukła sylwetka wryta w moją pamięć z wcześniejszej sesji, sposób, w jaki jej ciało poddawało się moim poleceniom, giętkie i reagujące, zostawiając ślad, który palił coraz mocniej z każdą minutą. Coś w niej – te ciemnobrązowe oczy pełne sekretów, głębokie sadzawki odbijające błyski psot i tajemnicy, gładki wysoki kok jej ciemnoniebieskich włosów w odcieniu pruskim łapiący ostatnie światło, lśniący jak wypolerowany obsydian – budziło głód, jakiego nie czułem od lat, pierwotne przyciąganie, które ściskało mi klatkę i przyspieszało krew. Poruszała się jak woda, płynna i nieunikniona, każdy krok to zmarszczka ciągnąca mnie nieodparcie bliżej, a dziś wieczorem, pod tymi latarniami, wiedziałem, że pozy, które miałem na myśli, przyciągną ją bliżej, rozplatając jej opanowanie nić po nici, aż stanie naga przede mną pod każdym względem. Ręce swędziały mnie, by poprowadzić jej biodra, poczuć ciepło jej jasnej ciepłej skóry pod dłońmi, gładkiej i rozpalonej, ulegającej naciskowi moich palców, gdy kształtowałem jej formę. Odległy plusk fal o brzeg zdawał się odbijać puls budujący się w mojej piersi, rytmiczne naleganie pasujące do tępego bólu nisko w brzuchu, popychające mnie ku nieuniknionej kolizji. Czy westchnie, gdy pochwalę jej łuk, jej linię, głos załamujący się na westchnieniu niosącym jej poddanie? Czy wstrzyma oddech, gdy moje palce z lingerują ułamek...