Zazdrosny rywal Akiry tnie głębokie pożądania

Sklep tętnił klientami, ale w tej ukrytej alkowie ciemne oczy Akiry wpiły się w moje, jej drobna sylwetka nachyliła się blisko, gdy poprawiałem jedwab na jej skórze. Wściekłe spojrzenie Kenjiego paliło z drugiego końca sali, podsycając we mnie zaborcze gorąco. Jej nieśmiały uśmiech ukrywał iskrę, którą roznieciliśmy od tamtej pierwszej dzikiej nocy – teraz śmielsza, głodniejsza. Wiedziałem, że nie powinniśmy, nie tutaj, ale sposób, w jaki przyspieszyła jej oddech, mówił mi, że ona czuje to samo. Krawiecki sklep ożywał szumem godzin szczytu – klienci trajkotali nad próbkami tkanin, nożyczki klikały, jedwab i szyfon szumiały. Ja, Hiroshi Nakamura, poruszałem się po tym wszystkim z wprawą kogoś, kto wyrósł w tym świecie, spuścizna mojej rodziny zszyta w każdym szwie. Ale dziś mój wzrok skupił się na Akirze Sato, drobnej piękności, która wtoczyła się z powrotem w moje życie jak półzapomniane marzenie przerodzone w gorączkę. Stała przed zasłoną ukrytej alkowy, ustronnym zakątkiem za wieszakami z szytymi na miarę sukniami, jej długie proste czarne włosy opadały jak atrament w dół pleców. Przy 157 cm wzrostu była delikatną wizją w dopasowanej jedwabnej bluzce i spódnicy, które wybrałem do przeróbki, jej jasna porcelanowa skóra lśniła pod miękkim światłem alkowy. Te ciemnobrązowe oczy nerwowo zerkały na główną salę, gdzie Kenji, mój ostry na języku rywal-podlotek, kręcił się za blisko klientów, jego spojrzenie tnące w naszą stronę. „Hiroshi-san” – szepnęła, jej głos nieśmiały, ale z tą figlarną nutą, w którą pierwszy raz się zakochałem. „Kenji znowu patrzy. Myśli... no wiesz, co myśli”. Odsunąłem zasłonę na tyle, by wciągnąć ją do środka, alkowa otuliła nas cieniami pachnącymi lawendowym krochmalem i starym lnem. Moja dłoń otarła się o jej wąską talię, instynkt zaborczy zapłonął. Kenji obwąchiwał ją, odkąd zaczęła pozować do naszych przymiarek, jego zazdrość gorzka pod prąd naszych przeróbek. Ale Akira była moja – od tamtego elektryzującego pierwszego spotkania....